Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

നിമിഷം മാത്രം.

ആരും അറിയില്ല.

അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

അടുത്ത നിമിഷം സുമലതയുടെ പഴയ മുന്നറിയിപ്പ് മനസ്സിൽ മുഴങ്ങി.

അനുമതിയില്ലാതെ മറ്റൊരാളുടെ മനസ്സിലേക്ക് കടക്കരുത്.

ഹരിഹരന്റെ വാക്കുകളും ഓർമയിലെത്തി.

കറുത്ത വളയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രലോഭനം മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സ് അറിയാമെന്ന അഹങ്കാരമാണ്.

കൈത്തണ്ടയിലെ തണുപ്പ് പതുക്കെ മങ്ങി.

അവരുടെ സംഭാഷണം കേൾക്കുന്നത് വെറും കൗതുകമല്ല. ഭയമായിരുന്നു. അഞ്ജന തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുമോ എന്ന ഭയം. അവളുടെ സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം. ആ ഭയത്തെ മാറ്റാൻ അവളുടെ സ്വകാര്യത കവർന്നെടുക്കുന്നത് മഹാദേവൻ ചെയ്തതിൽനിന്ന് എങ്ങനെ വ്യത്യസ്തമാകും?

അവൻ വാതിലിൽനിന്ന് മാറി.

“സംസാരിച്ചോളൂ,” വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ കാത്തിരിക്കും.”

അവർ കേട്ടോ എന്നറിയില്ല.

ആദിത്യൻ കുറച്ചുനേരംകൂടി അവിടെ നിന്നു.

അകത്തുനിന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ ശബ്ദം ഉയർന്നെങ്കിലും വാക്കുകൾ തിരിച്ചറിയാനായില്ല. ഒരിക്കൽ അഞ്ജനയുടെ ശബ്ദം കടുത്തതായി തോന്നി. പിന്നാലെ സുമലത എന്തോ ശാന്തമായി വിശദീകരിച്ചു. വീണ്ടും നീണ്ട നിശ്ശബ്ദത.

തന്റെ സാന്നിധ്യം അവരുടെ സംസാരം കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടാക്കുകയാണെന്ന് ഒടുവിൽ ആദിത്യന് മനസ്സിലായി. കേൾക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ അവൻ ഇടനാഴിയിലൂടെ സ്വന്തം മുറിയിലേക്കു നടന്നു.

മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ നന്ദന അകത്ത് നിൽക്കുന്നതു കണ്ടു.

അവൾ ജനാലയ്ക്കരികിൽ കൈകൾ കെട്ടി നിന്നിരുന്നു. ആദിത്യനെ കണ്ടപ്പോൾ ആദ്യം ആശ്വാസവും പിന്നാലെ സംശയവും മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു.

“നീ എവിടെയായിരുന്നു?”

“ഇവിടെത്തന്നെ.”

“ഇവിടെത്തന്നെയോ?”

അവൾ മുറിയിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി.

“നീ ഇവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു.”

“ഇടനാഴിയിലായിരുന്നു.”

“എന്തിന്?”

“കുറച്ചു കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു.”

നന്ദന അവനെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. അവളുടെ നോട്ടം ആദിത്യന്റെ മുഖത്തു നിന്നു കവിളിലേക്കു നീങ്ങി. അഞ്ജനയുടെ കൈ പതിച്ച ഭാഗത്ത് വെളുത്ത