Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

വളയുടെ സംരക്ഷണമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും നേർത്ത ചുവപ്പുനിറം ശേഷിച്ചിരുന്നു.

“ആരെങ്കിലും അടിച്ചോ?”

ആദിത്യൻ അറിയാതെ കവിളിൽ കൈവച്ചു.

“ഇല്ല.”

“അപ്പോൾ കവിളിൽ ആ പാട് എങ്ങനെ വന്നു?”

“ഉറങ്ങുമ്പോൾ കൈ അമർന്നതായിരിക്കും.”

നന്ദനയുടെ മുഖത്ത് അവിശ്വാസം വ്യക്തമായിരുന്നു.

“കള്ളം പറയുമ്പോൾ നിന്റെ വലതുപുരികം ഉയരുമെന്ന് സാവിത്രി തമ്പുരാട്ടി പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്.”

ആദിത്യൻ പുരികം താഴ്ത്തി.

“മുത്തശ്ശി എവിടെയാണ്?”

“താഴെ കാത്തിരിക്കുന്നു. നിന്നെ വിളിച്ചുകൊണ്ടുവരാൻ അയച്ചതാണ്.”

അവൾ വാതിലിലേക്കു നടന്നശേഷം പെട്ടെന്നു നിന്നു.

“അഞ്ജന ചെറിയമ്മ എവിടെ?”

ആദിത്യന്റെ മുഖം മാറിയോ എന്ന് അവന് അറിയില്ല. നന്ദന തുടർന്നു:

“നിന്നെ വിളിച്ചുണർത്താൻ ചെറിയമ്മ നേരത്തേ മുകളിലേക്കു വന്നിരുന്നു. കുറേ സമയമായിട്ടും താഴേക്കു ചെന്നില്ല.”

അടുത്ത നിമിഷം അവൾതന്നെ ചുമലുയർത്തി.

“പക്ഷേ നീ മുറിക്കു പുറത്തുനിന്നാണ് വരുന്നതെങ്കിൽ നിന്നെ കാണാതായിരിക്കാം. മറ്റെവിടെയെങ്കിലും അന്വേഷിക്കുകയായിരിക്കും.”

“ആയിരിക്കാം.”

ആദിത്യന്റെ മറുപടി വളരെ വേഗത്തിലായിപ്പോയി.

നന്ദന അവനെ വീണ്ടും നോക്കി.

“ഇന്ന് നിന്റെ കാരണവർ സ്ഥാനാരോഹണമാണ്. രാവിലെതന്നെ രഹസ്യമായി അപ്രത്യക്ഷനാകുന്നത് നല്ല തുടക്കമല്ല.”

“ഞാൻ അപ്രത്യക്ഷനായിട്ടില്ല.”

“എന്നോട് വിശദീകരിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. താഴെ ചെന്നു സാവിത്രി തമ്പുരാട്ടിയോടു പറഞ്ഞാൽ മതി.”

അവൾ പുറത്തേക്കു നടന്നു.

“നന്ദനേ.”

അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“ഞാൻ ഉടനെ വരുമെന്ന് മുത്തശ്ശിയോടു പറയൂ.”

“ഉടനെ എന്ന വാക്കിന് നിന്റെ കണക്കിൽ എത്ര സമയമാണെന്ന് കൂടി പറയണോ?”

“പത്തുനിമിഷം.”

“അഞ്ച്.”

“പത്ത്.”

“ഏഴ്.”

ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് അറിയാതെ പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

“ശരി. ഏഴ്.”

നന്ദന മാറിയതോടെ അവൻ വാതിൽ അടച്ചു. കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽനിന്ന് സ്വന്തം മുഖം പരിശോധിച്ചു. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ ഉറക്കക്കുറവ് കണ്ണുകളിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു. മുടി അലങ്കോലമായി.