Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

അച്ഛൻ കടത്തിൽ മരിച്ചു. ബന്ധുക്കൾ ഉപേക്ഷിച്ചു,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു. “അതുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരെ ഉടൻ വിശ്വസിക്കില്ല.”

“ശരി,” രാധ പറഞ്ഞു. “എന്നാൽ ജോലി കൊടുക്കുന്നവരോടു നന്ദിയുണ്ടാകും. അവർ അല്പം കരുണ കാണിച്ചാൽ അതിനെ വിലമതിക്കും.”

“തെക്കേടത്തുകാർ എന്റെ വിശ്വാസം നേടാൻ ശ്രമിച്ചാൽ?”

“മാധവൻ നന്ദിയുള്ളവനാകും. ആദിത്യൻ ജാഗ്രതയോടെ തുടരും.”

“രണ്ടുപേരെയും വേർതിരിക്കുന്നത് എളുപ്പമാകുമോ?”

“അതിനാണ് പരിശീലനം.”

അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു:

“മാധവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഭയം?”

“വീണ്ടും തെരുവിലാകുന്നത്.”

“ആഗ്രഹം?”

“സ്ഥിരമായൊരു ജോലി. കിടക്കാൻ സ്ഥലം. ഭക്ഷണം.”

“ദൗർബല്യം?”

ആദിത്യൻ ചിന്തിച്ചു.

“അഭിമാനം. സഹായം ചോദിക്കാൻ മടി.”

“അത് നല്ലതാണ്. പക്ഷേ അധികം പ്രകടിപ്പിച്ചാൽ ദരിദ്രനായ യുവാവ് ജോലി നഷ്ടപ്പെടുത്തും.”

“മാധവൻ ചൂഷണം സഹിക്കുമോ?”

“ആദ്യത്തിൽ.”

“എത്രവരെ?”

“വിവരം ലഭിക്കുന്നതുവരെ.”

“അത് ആദിത്യന്റെ മറുപടിയാണ്.”

ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു.

“മാധവൻ എന്തുപറയും?”

“ജോലി നഷ്ടമാകാത്തിടത്തോളം സഹിക്കും. പക്ഷേ അയാൾക്കും ആത്മാഭിമാനമുണ്ട്.”

രാധ തലയാട്ടി.

“ഇപ്പോൾ ശരിയാകുന്നു.”

യാത്രക്കിടെ കരുണൻ രണ്ടുതവണ വഴി മാറ്റി. ആരെങ്കിലും പിന്തുടരുന്നുണ്ടോ എന്നു പരിശോധിക്കാൻ. ഒരിക്കൽ സാധാരണ ചായക്കടയ്ക്കു മുന്നിൽ നിർത്തി. മൂവരും ചായ കുടിച്ചു. അവിടെ ആദിത്യനെ മാധവൻ എന്ന പേരിലാണ് പരിചയപ്പെടുത്തിയത്.

“എവിടേക്കാ?” കടക്കാരൻ ചോദിച്ചു.

“ജോലി നോക്കാൻ,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

“എന്തു ജോലി?”

“വണ്ടി ഓടിക്കാം. കണക്കും വായിക്കാം.”

“ഇവിടെ ജോലി കിട്ടാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.”

“കിട്ടുന്നിടത്ത് നോക്കണം.”

മറുപടി സ്വാഭാവികമായി വന്നു.

കടക്കാരൻ കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല.

കാറിലേക്കു മടങ്ങിയപ്പോൾ രാധ പറഞ്ഞു:

“നന്നായിരുന്നു.”

“അഭിനന്ദിക്കുകയാണോ?”

“വിവരമാണ്.”

“നീ സുമലത ചെറിയമ്മയെപ്പോലെ സംസാരിക്കുന്നു.”

കരുണൻ തിരിച്ചു വണ്ടിയിൽ കയറിയ നിമിഷം അവന്റെ ജാഗ്രതയും