Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

അഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആദി അത് മുതലെടുത്തു അവന്റെ മനസ്സിനെയും കീഴ്പ്പെടുത്തി. തന്നോട് കള്ളം പറയരുതെന്ന് രണ്ടു പേരോടും നിർദ്ദേശിച്ചു. ഇപ്പോൾ അവനു അവരെ രണ്ടുപേരെയും പൂർണവിശ്വാസമായി.

ഉച്ചയാകുന്നതിനു മുൻപ് കാർ ആളൊഴിഞ്ഞൊരു വഴിയിലെത്തി. ഒരു വശത്ത് റബ്ബർത്തോട്ടം. മറുവശത്ത് വരണ്ട പാടം. കരുണൻ വാഹനം മന്ദമാക്കി.

“പിന്നിൽ വന്ന ജീപ്പ് രണ്ടാംതവണയും തിരിഞ്ഞു,” അവൻ പറഞ്ഞു.

ആദിത്യൻ പിന്നിലെ ചില്ലിലൂടെ നോക്കി. ദൂരെയായി പഴയൊരു ജീപ്പ്. അതിലെ ആളുകളെ വ്യക്തമായി കാണാനായില്ല.

“നമ്മളെ പിന്തുടരുകയാണോ?”

“ഉറപ്പില്ല.”

“വേഗം കൂട്ടരുത്,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു. “സംശയം തോന്നും.”

കരുണൻ സാധാരണവേഗത്തിൽ മുന്നോട്ടുപോയി. അടുത്ത വളവിൽ ജീപ്പ് മറഞ്ഞു.

“മുന്നിൽ രണ്ടു വഴികളുണ്ട്,” രാധ പറഞ്ഞു. “നമ്മൾ ഇടത്തേക്കു പോകണം.”

“വലത്തേക്കു തിരിയൂ,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

കരുണൻ ചോദ്യംചെയ്യാതെ അനുസരിച്ചു.

വലത്തുവഴി ചെറിയൊരു ക്ഷേത്രത്തിനു മുന്നിൽ അവസാനിച്ചു. കരുണൻ കാർ നിർത്തി. മൂവരും പുറത്തിറങ്ങി. ക്ഷേത്രം അടഞ്ഞുകിടന്നു. പിന്നിലൂടെ മറ്റൊരു മൺപാത ഉണ്ടായിരുന്നു.

അഞ്ചു നിമിഷത്തിനുശേഷം ജീപ്പ് പ്രധാനവഴിയിലൂടെ കടന്നുപോയി. തിരിഞ്ഞുവന്നില്ല.

“നമ്മളെയല്ല,” രാധ പറഞ്ഞു.

“അല്ലെങ്കിൽ മൺപാത അറിയാത്തതുകൊണ്ട് വിട്ടുപോയി,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

കരുണൻ കാറ്റിലേക്കു മുഖമുയർത്തി.

“ലൂപിൻ ഗന്ധമില്ല.”

“മനുഷ്യരായിരിക്കാം.”

“അല്ലെങ്കിൽ ഗന്ധം മറച്ചിരിക്കാം,” രാധ പറഞ്ഞു.

മൂവരും വീണ്ടും കാറിലേക്കു കയറി. മൺപാതയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് മറ്റൊരു വഴിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.

ആദിത്യൻ ഇരുവരുടെയും പ്രതികരണം മനസ്സിൽ രേഖപ്പെടുത്തി.

അവർ ഭയന്നില്ല.

അനാവശ്യമായ ആക്രമണത്തിനൊരുങ്ങിയില്ല.

കരുണൻ വാഹനം നിയന്ത്രിച്ചു. രാധ പുറത്തുള്ള അടയാളങ്ങൾ നിരീക്ഷിച്ചു.

പരിശീലനം വ്യക്തമായിരുന്നു.

കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ചില്ലെങ്കിലും അവരുടെ പ്രവർത്തനം വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

ഉച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ