Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

നേർത്ത ലോഹക്കുരുക്കൾ എന്നിവ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. ഓരോ ആയുധവും എണ്ണ പുരട്ടിയ കട്ടിയുള്ള തുണിയിൽ പ്രത്യേകം പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ആദിത്യൻ ഒരു ചെറുകത്തി കൈയിലെടുത്തു.

വെള്ളിയുടെ മൃദുത്വമില്ല. സാധാരണ ഇരുമ്പിനെക്കാൾ അല്പം ഭാരം. വാളിന്റെ അരികിലൂടെ വെള്ളിനിറത്തിലുള്ള നേർത്തൊരു വര മാത്രം.

“മുഴുവൻ വെള്ളിയല്ല,” രാധ പറഞ്ഞു. “ശുദ്ധവെള്ളി ആയുധത്തിന് അനുയോജ്യമല്ല. പെട്ടെന്ന് വളയും. ഇതിൽ വെള്ളിയും ഇരുമ്പും വേറെ ചില ലോഹങ്ങളും ചേർത്തിട്ടുണ്ട്.”

ആദിത്യൻ കത്തിയുടെ തുലനം പരിശോധിച്ചു.

“ലൂപിനെ മുറിച്ചാൽ?”

“സാധാരണ ആയുധത്തിന്റെ മുറിവ് വേഗത്തിൽ ഭേദമാകും. ഇതിന്റെ മുറിവ് ഭേദമാകാൻ സമയം എടുക്കും. വെള്ളിയുടെ അംശം ശരീരത്തിൽ ശേഷിച്ചാൽ രോഗശാന്തി കൂടുതൽ മന്ദമാകും.”

കരുണൻ മറ്റൊരു പെട്ടി തുറന്നു.

അകത്ത് കട്ടിയുള്ള കണ്ണാടിപ്പാത്രങ്ങൾ. ഓരോന്നിനും മെഴുകുകൊണ്ട് അടച്ച മൂടികൾ. ചിലതിൽ ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ. മറ്റുചിലതിൽ പൊടികൾ. ഒന്നിൽ എണ്ണപോലുള്ള ഇരുണ്ട ദ്രാവകം.

രാധ കയ്യുറ ധരിച്ചശേഷം കറുത്ത തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു ചെറിയ സഞ്ചി എടുത്തു.

“ചന്ദ്രദമനി.”

ആദിത്യൻ തുണി പൂർണമായി തുറക്കാതെതന്നെ കയ്പുള്ള ഗന്ധം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ഹരിഹരൻ കാണിച്ച അതേ ഔഷധസസ്യം.

വുൾഫ്സ്ബേൻ.

“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇത് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് കൂടുതൽ അപകടകരമല്ലേ?” അവൻ ചോദിച്ചു.

“അതെ,” കരുണൻ പറഞ്ഞു. “അതുകൊണ്ട് നേരിട്ട് തൊടില്ല.”

രാധ മറ്റൊരു പെട്ടിയിൽനിന്ന് കട്ടിയുള്ള കൈയുറകളും മുഖം മൂടാനുള്ള തുണിയും പുറത്തെടുത്തു.

“ചന്ദ്രദമനി മനുഷ്യർക്കും വിഷമാണ്. ലൂപിനുകളുടെ ശരീരത്തിൽ അതിന്റെ പ്രഭാവം കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ പ്രകടമാകും. ചെറിയ അളവ് ശക്തിയും വേഗവും കുറയ്ക്കും. രക്തത്തിലേക്കു കൂടുതലായി കയറിയാൽ രൂപാന്തരശക്തി തടസ്സപ്പെടും. അതിലും അധികമായാൽ ഹൃദയത്തെ ബാധിക്കും.”

“പ്രതിവിധി?”

രാധ