Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

വളരെ ചെറിയൊരു കുപ്പി കാണിച്ചു.

“പൂർണമായ പ്രതിവിധിയല്ല. വിഷം ശരീരത്തിൽനിന്നു നീക്കുന്നതുവരെ സമയം നേടാനാണ്. ഞങ്ങളിൽ ഒരാൾക്ക് ചന്ദ്രദമനി ബാധിച്ചാൽ മറ്റൊരാൾ ഉടൻ ഇത് നൽകണം.”

“ഞാൻ?”

“നിങ്ങൾക്കും നൽകാം. അളവ് ഇതിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.”

ആദിത്യൻ കുപ്പി ശ്രദ്ധിച്ചുനോക്കി. അടിയന്തരസമയത്ത് തെറ്റാതിരിക്കാനായി ചുവന്ന നൂൽ കെട്ടിയിരുന്നു.

“ഇത് വെള്ളിയായുധങ്ങൾക്കരികിൽ വയ്ക്കരുത്,” അവൻ പറഞ്ഞു. “അപകടത്തിൽ പെട്ടി തെറ്റിപ്പോകാം. ഔഷധങ്ങളോടൊപ്പം, പക്ഷേ മറ്റുള്ളവയിൽനിന്നു വേർതിരിച്ച്.”

രാധ തലയാട്ടി.

“ശരി.”

അടുത്ത പെട്ടി തുറന്നപ്പോൾ ആദിത്യൻ നിശ്ചലമായി.

രണ്ട് കൈത്തോക്കുകൾ.

ഒരു നീളം കൂടിയ തോക്ക്.

വെടിയുണ്ടകളുടെ നിര.

ആദിത്യൻ ഒരു വെടിയുണ്ട എടുത്തു. സാധാരണ ചെമ്പുനിറത്തിനു പകരം മങ്ങിയ വെള്ളിച്ചാരനിറം.

“വെള്ളിയുണ്ടയോ?”

“വെള്ളി കലർത്തിയ പ്രത്യേക ലോഹമാണ്,” രാധ പറഞ്ഞു. “ശുദ്ധവെള്ളി മൃദുവായതുകൊണ്ട് തോക്കിൽ വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റില്ല. ഈ സങ്കരത്തിന് ആവശ്യമായ ഉറപ്പുണ്ട്. ശരീരത്തിനുള്ളിൽ കടന്നശേഷം ചെറിയ കഷണങ്ങളായി പിളരുന്ന രീതിയിലാണ് ചില വെടിയുണ്ടകൾ.”

“വെള്ളി പുറത്തെടുക്കാൻ പ്രയാസമാക്കാൻ.”

“അതെ. ലൂപിന്റെ ശരീരത്തിൽ കുടുങ്ങിയാൽ മുറിവ് സ്വയം ഭേദമാകില്ല. വെള്ളി രക്തവുമായി സമ്പർക്കത്തിൽ തുടരുന്നതനുസരിച്ച് പേശികൾ തളരും.”

ആദിത്യൻ വെടിയുണ്ട തിരികെവച്ചു.

“ഒരൊറ്റ വെടിയുണ്ടകൊണ്ട് കൊല്ലാനാകുമോ?”

“എവിടെ പതിക്കുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിക്കും,” കരുണൻ പറഞ്ഞു. “ഹൃദയത്തിലോ തലച്ചോറിലോ ആണെങ്കിൽ സാധ്യത കൂടുതലാണ്. എന്നാൽ പഴയ ലൂപിനുകളെ സാധാരണ നിയമങ്ങളാൽ അളക്കാൻ കഴിയില്ല.”

“ഇവ അവസാനമാർഗമാണ്.”

കരുണന്റെ മുഖത്ത് ഭാവമാറ്റമില്ല.

“ആക്രമണം തുടങ്ങിയശേഷം ഏതാണ് അവസാനമാർഗമെന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ സമയം കിട്ടണമെന്നില്ല.”

“എങ്കിലും ആദ്യം തിരിച്ചറിയണം. ലൂപിനാണെന്നതു മാത്രം കുറ്റമല്ല.”

രാധ ആദിത്യനെ നോക്കി.

“ഞങ്ങളോട് അത് പ്രത്യേകം പറയേണ്ട കാര്യമില്ല.”