Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

അറിയാതെ മന്ദമായി. ഇന്നലെവരെ ഈ വീട്ടിലെ അവകാശിയായിരുന്നു, ഉണ്ണിയായിരുന്നു. ഇന്ന് ആളുകൾ കാണുന്നത് കാരണവനാകാൻ പോകുന്ന മനുഷ്യനെയാണ്. തമ്പുരാനെയാണ്.

വരാന്തയുടെ നടുവിൽ സാവിത്രി കാത്തുനിന്നിരുന്നു.

വെളുത്ത പട്ടുസാരിയും വീതിയേറിയ സ്വർണക്കരയും. കഴുത്തിൽ പഴയ മാലകൾ. മുടി പൂർണമായി വെളുത്തിരുന്നെങ്കിലും മുഖത്ത് പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ പഴയ കർത്താവിന്റെ ഗാംഭീര്യമുണ്ടായിരുന്നു.

ആദിത്യനെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. എന്നാൽ അവൾ ചിരിച്ചു.

“അവസാനം എഴുന്നേറ്റല്ലോ.”

“അല്പം വൈകി.”

“അല്പമോ?”

“ഏഴ് നിമിഷം മാത്രമേ എടുത്തുള്ളൂ.”

അരികിലുണ്ടായിരുന്ന നന്ദന ഉടൻ പറഞ്ഞു:

“എട്ട്.”

ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.

“നീ എണ്ണിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നോ?”

“കാരണവന്റെ ആദ്യത്തെ വാക്കുതെറ്റിക്കൽ രേഖപ്പെടുത്തണമല്ലോ.”

സാവിത്രിയുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

“ഇന്നെങ്കിലും നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും വഴക്കുകൂടാതെ ഇരിക്കണം.”

“ഞാൻ വഴക്കൊന്നും തുടങ്ങിയില്ല,” രണ്ടുപേരും ഒരേസമയം പറഞ്ഞു.

സാവിത്രി തലകുലുക്കി.

“വരൂ, ഉണ്ണീ. ക്ഷേത്രത്തിലേക്കു പോകണം.”

കുടുംബക്ഷേത്രം ഇല്ലത്തിന്റെ തെക്കുകിഴക്കുഭാഗത്തായിരുന്നു. ഉയർന്ന ചുറ്റുമതിലിനുള്ളിൽ ചെറിയ ശ്രീകോവിൽ. പുറത്തു വലിയ ആൽമരം. അതിന്റെ വേരുകൾക്കരികിൽ നാഗപ്രതിഷ്ഠകൾ. ക്ഷേത്രത്തിലേക്കുള്ള കൽപ്പടികളിൽ നനഞ്ഞ പൂക്കൾ വിതറിക്കിടന്നു.

സാവിത്രിയും ആദിത്യനും മുന്നിൽ നടന്നു. പിന്നാലെ കേശവനും രണ്ടു പൂജാരിമാരും. മറ്റുള്ള കുടുംബാംഗങ്ങൾ സ്ഥാനാരോഹണച്ചടങ്ങിന് ഇല്ലത്തിൽത്തന്നെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ ആദിത്യൻ ചെരിപ്പഴിച്ചു. കൽത്തറയിലെ തണുപ്പ് കാലിലൂടെ ശരീരത്തിലേക്കു കയറി.

അകത്തെ ദേവീപ്രതിഷ്ഠയ്ക്കു മുന്നിൽ വലിയ വിളക്ക് തെളിഞ്ഞിരുന്നു. ചന്ദനത്തിന്റെയും കർപ്പൂരത്തിന്റെയും ഗന്ധം നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷം. പൂജാരി ആദിത്യന്റെ പേരും നക്ഷത്രവും ചൊല്ലി. തുടർന്ന് പുതുശ്ശേരി വംശത്തിലെ പഴയ കാരണവന്മാരുടെ പേരുകൾ ഓരോന്നായി ഉച്ചരിച്ചു.

മഹാദേവന്റെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ മുഖം കടുത്തു.

അതിനു പിന്നാലെ ഹരിദേവന്റെ പേരും.