Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

ഔദ്യോഗികമായി ഹരിഹരൻ തീർഥയാത്രയിലായിരുന്നു.

ആ പേര് പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.

പൂജാരി പഴയ കാരണവന്മാരുടെയും കുടുംബത്തെ സംരക്ഷിച്ച ഗുരുക്കന്മാരുടെയും പേരുകൾ ചൊല്ലിയെങ്കിലും ഹരിഹരനെ പരാമർശിക്കാതെ മുന്നോട്ടുപോയി. ലോകത്തിനു മുന്നിൽ അദ്ദേഹം മരിച്ചിട്ടില്ല. കാശിയിലേക്കു പോയ സന്യാസിയാണ്. ഒരുപക്ഷേ ഹിമാലയത്തിലേക്കു തന്നെ യാത്ര തുടർന്നിട്ടുണ്ടാകാം. ഒരുദിവസം അപ്രതീക്ഷിതമായി മടങ്ങിവന്നേക്കാവുന്ന ഒരാൾ.

ആദിത്യനു മാത്രം സത്യമറിയാം.

പള്ളിമേടയുടെ അടിയിലെ രഹസ്യ അറയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ശരീരം.

ആ ശരീരത്തിന്റെ ഹൃദയം താൻ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് പറിച്ചെടുത്ത നിമിഷം.

മഞ്ഞവള അതിന്റെ ആധാരത്തട്ടിലേക്കു മടങ്ങിയ രാത്രി.

പൂജാരിയുടെ മന്ത്രങ്ങൾ ദൂരെയാകുന്നതുപോലെ തോന്നി. ആദിത്യൻ കണ്ണുകളടച്ചു. ഭൂതകാലത്തിന്റെ നിഴലുകൾ ഇന്നത്തെ ചടങ്ങിനെ കീഴടക്കാൻ അനുവദിക്കരുതെന്ന് സ്വയം ഓർമിപ്പിച്ചു.

ചന്ദനം തൊട്ട വിരലുകൾ പൂജാരി അവന്റെ നെറ്റിയിൽ വച്ചു.

“ദേവിയുടെ അനുഗ്രഹം ഉണ്ടാകട്ടെ.”

പിന്നെ ഒരു ചെറിയ വെള്ളിത്താക്കോൽ ദേവിയുടെ പാദത്തിൽനിന്നെടുത്ത് ആദിത്യന്റെ കൈയിലേക്കു നൽകി.

അത് പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ പൂജാമുറിയുടെ പ്രതീകാത്മക താക്കോലായിരുന്നു. യഥാർഥ താക്കോലിന് അതിനേക്കാൾ വലിപ്പമുണ്ട്. എങ്കിലും കാരണവർ സ്ഥാനമേൽക്കുന്ന ഓരോ അവകാശിക്കും നൽകിവന്നിരുന്നത് ഈ വെള്ളിത്താക്കോലാണ്.

“വാതിലുകൾ തുറക്കാനുള്ള അധികാരത്തോടൊപ്പം,” പൂജാരി പറഞ്ഞു, “അടച്ചുവയ്ക്കേണ്ട വാതിലുകൾ തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിവേകവും ഉണ്ടാകട്ടെ.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ കറുത്ത വള ചലിച്ചതുപോലെ തോന്നി.

അടച്ചുവയ്ക്കേണ്ട വാതിലുകൾ.

മനസ്സിന്റെ വാതിലുകളും അതിൽ ഉൾപ്പെടുമോ?

ഇന്ന് പുലർച്ചെ അഞ്ജനയുടെ വാതിലിനു മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ അവൻ അതു തുറക്കാൻ ശക്തി ഉപയോഗിച്ചില്ല. അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് കടക്കാനും ശ്രമിച്ചില്ല. എന്നാൽ ആ തീരുമാനം എത്രകാലം പാലിക്കാൻ തനിക്കു കഴിയും?

അധികാരം വർധിക്കുമ്പോൾ നിയന്ത്രണം കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടാകുമോ?

പൂജാരി