Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

സംസാരിക്കും.”

“ഡ്രൈവർമാർ അങ്ങനെയാണ്.”

“ഇങ്ങനെ മറ്റൊരു ഡ്രൈവറെയും എനിക്ക് അറിയില്ല.”

“അപ്പോൾ താരതമ്യം ചെയ്യാനാവില്ലല്ലോ.”

അപർണ ചിരിച്ചെങ്കിലും ആദിത്യന്റെ മുഖം കുറച്ചുനേരം ശ്രദ്ധിച്ചു. എന്തോ മറയ്ക്കുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നിയിരിക്കാം. എങ്കിലും ചോദിച്ചില്ല.

അവർ ഇല്ലത്തിലെത്തി.

ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും ഒന്നിനുപിന്നാലെ കടന്നുപോയി.

ഭൈരവൻ ആദിത്യനെ ഒഴിവാക്കി.

ആദ്യം അത് പിതാവിന്റെ നിർദേശമാണെന്ന് ആദിത്യൻ കരുതി. എന്നാൽ വിക്രമന്റെ മുന്നറിയിപ്പുമാത്രം ഭൈരവനെ ഇത്ര പൂർണമായി മാറ്റുമെന്ന് തോന്നിയില്ല. മുമ്പ് വാഹനപ്പുരയിലോ മുറ്റത്തോ കണ്ടാൽ പരിഹസിക്കുമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ആദിത്യൻ നിൽക്കുന്നിടത്തുനിന്ന് വഴിമാറിപ്പോകും.

ഒരിക്കൽ ഇരുവരും വരാന്തയുടെ ഇടുങ്ങിയ ഭാഗത്ത് നേർക്കുനേർവന്നു.

ഭൈരവന് വഴിമാറാതെ പോകാമായിരുന്നു. ആദിത്യനോട് മാറാൻ കല്പിക്കാമായിരുന്നു.

പകരം അവൻ മറ്റൊരു വാതിലിലൂടെ അകത്തേക്കു പോയി.

അപർണ തന്റെ വാക്കുപാലിച്ചു.

പക്ഷേ എങ്ങനെ?

അച്ഛന്റെ സഹായമോ?

മിഥുനു വിളിച്ചു സഹോദരനെക്കൊണ്ട് പറയിച്ചോ?

ഭൈരവന്റെ ഏതെങ്കിലും രഹസ്യം അവളുടെ കൈവശമുണ്ടോ?

ആദിത്യൻ പലതവണ ചോദിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഓരോ തവണയും അവൾ കവിളിൽ നുള്ളുകയോ വിഷയം മാറ്റുകയോ ചെയ്തു.

“എന്റെ വഴികൾ,” എന്നുമാത്രം പറയും.

അവർക്കിടയിലെ സൗഹൃദം വളർന്നു.

യാത്രകൾ ദിവസത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രതീക്ഷയുള്ള സമയമായി മാറി.

രാവിലെ കോളേജിലേക്കുള്ള വഴി.

ഉച്ചയ്ക്കുശേഷമുള്ള മടക്കം.

വണ്ടിയിലേക്കു കയറുമ്പോൾ അപർണ ഇപ്പോൾ പിന്നിലെ സീറ്റിലേക്കു പോകാറില്ല. നേരെ മുന്നിലെത്തും. ചിലപ്പോൾ ആദിത്യൻ വാതിൽ തുറക്കും. മറ്റുചില ദിവസം അവൾ തന്നെ തുറന്ന് കയറും.

അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങൾക്ക് നിശ്ചിതമായ വിഷയമില്ല.

ശാസ്ത്രം.

കവിത.

കുടുംബം.

സ്വാതന്ത്ര്യം.

പണം.

ജാതി.

ആളുകൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് കള്ളം പറയുന്നത്.

ദൈവമുണ്ടെങ്കിൽ ലോകത്ത് അനീതി എന്തുകൊണ്ടാണ്.

ഒരിക്കൽ മിന്നൽ പതിക്കുന്നതിനു മുൻപ്