Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

ഇല്ലത്തിന്റെ ഏകമകൾ.

വിക്രമന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ.

അവളുടെ വിവാഹം കുടുംബത്തിന്റെ നിലയ്ക്കും വംശത്തിനും യോജിക്കുന്നവിധമാകണമെന്ന് എല്ലാവരും പ്രതീക്ഷിക്കും.

മാധവൻ ബ്രാഹ്മണനാണെന്നത് ചെറിയൊരു അനുകൂല്യം. പക്ഷേ ജാതിമാത്രം തെക്കേടത്ത് കുടുംബത്തിന്റെ അഭിമാനത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുമോ?

അവൾക്ക് അറിയില്ല.

ഇവയെല്ലാം മനസ്സിൽ തൂക്കിനോക്കുന്നതിനിടെ ഒരു ദിവസം കോളേജിൽനിന്നു മടങ്ങുകയായിരുന്നു.

സന്ധ്യയുടെ വെളിച്ചം വയലുകളിൽ നീണ്ടുകിടന്നു. റോഡിൽ വാഹനങ്ങൾ കുറവായിരുന്നു. കാർ മന്ദഗതിയിൽ സഞ്ചരിച്ചു.

അപർണയുടെ ഇടതുകൈ ഗിയറിനരികിലായിരുന്നു.

ആദിത്യൻ ഗിയർ മാറ്റിയപ്പോൾ വിരലുകൾ അവളുടെ കൈയിൽ സ്പർശിച്ചു.

ഇത്തവണ ആരും പിൻവലിച്ചില്ല.

അപർണ പതുക്കെ വിരലുകൾ അവന്റെ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ചേർത്തു.

ആദിത്യന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് മാറി.

ഒരു കൈകൊണ്ട് സ്റ്റിയറിംഗ് പിടിച്ചു. മറ്റേ കൈ അവളുടെ കയ്യിൽ.

കുറച്ചുനേരം ആരും മിണ്ടിയില്ല.

ഇരുവരും സ്വന്തം മനസ്സിനുള്ളിൽ ഒരേ പോരാട്ടത്തിലായിരുന്നു.

പറയണോ?

ഇന്ന്?

ഇപ്പോൾ?

ഈ ബന്ധത്തിന് പേര് നൽകുന്നത് അതിനെ യാഥാർഥ്യമാക്കും.

യാഥാർഥ്യമായാൽ നഷ്ടപ്പെടാനുള്ള സാധ്യതയും വരും.

ആദിത്യൻ ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തു.

“അപർണേ.”

അതേ നിമിഷം അവളും വിളിച്ചു:

“മാധവാ.”

ഇരുവരും പരസ്പരം നോക്കി.

അപർണ ചിരിച്ചു.

“നീ ആദ്യം പറയൂ.”

“ഇല്ല. നീ പറയൂ.”

“ഞാനാണ് ആദ്യം തുടങ്ങിയതെന്ന് പിന്നീട് പറയരുത്.”

“പറയില്ല.”

“സത്യം?”

“സത്യം.”

അപർണയുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ കൈയിൽ മുറുകി.

അവളുടെ മുഖത്തെ ധൈര്യം പതുക്കെ കുറഞ്ഞു. പകരം ആദിത്യൻ ആദ്യമായി കാണുന്ന ലജ്ജ തെളിഞ്ഞു. പുറത്തെ വയലുകളിലേക്കു നോക്കി സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പിന്നെ അത് ശരിയല്ലെന്ന് തോന്നിയതുപോലെ വീണ്ടും അവന്റെ മുഖത്തേക്കു തിരിഞ്ഞു.

“എനിക്ക് ഇതെങ്ങനെ പറയണമെന്ന് അറിയില്ല.”

“നേരെ പറയൂ.”

“നേരെ പറഞ്ഞാൽ തെറ്റിപ്പോയാലോ?”

“പറയാതെവച്ചാൽ കൂടുതൽ