Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

തെറ്റാം.”

അപർണ ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടു.

“മാധവാ, എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.”

ആദിത്യൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“അറിയാം.”

“ഞാൻ പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.”

“ക്ഷമിക്കണം.”

അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ നുള്ളി.

“എനിക്ക് നിന്നെ വെറും സുഹൃത്തായി മാത്രമല്ല ഇഷ്ടം.”

ആദിത്യന്റെ പുഞ്ചിരി പതുക്കെ മങ്ങി. സന്തോഷം കുറഞ്ഞതുകൊണ്ടല്ല. വാക്കുകളുടെ ഭാരം മനസ്സിലായതുകൊണ്ട്.

അപർണ തുടർന്നു:

“ഞാൻ നിന്നെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നു. നീ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ. ക്ലാസിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ. പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോൾ. നീ എന്തുപറയും എന്ന്. എന്നെ കളിയാക്കുമോ എന്ന്. രാവിലെ കോളേജിലേക്കു വരുമ്പോൾ നീ പുറത്തുണ്ടോ എന്ന് ആദ്യം നോക്കും.”

അവളുടെ ശബ്ദം കൂടുതൽ പതിഞ്ഞു.

“ഇതിനെ പ്രണയം എന്നു വിളിക്കാമോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു.”

അവൾ നേരെ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.

“ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.”

ആദിത്യൻ പറയാനിരുന്നതും അതുതന്നെയായിരുന്നു.

ചില നിമിഷങ്ങൾക്കുമുൻപ് വാക്കുകൾ തയ്യാറായിരുന്നു.

എനിക്കും നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.

ഞാനും നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.

പക്ഷേ അപർണയുടെ വായിൽനിന്ന് ആ സമ്മതം കേട്ട നിമിഷം അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് എല്ലാം ഒരുമിച്ച് മടങ്ങിവന്നു.

പുതുശ്ശേരി ഇല്ലം.

കാളികയുടെ പ്രതിമ.

കറുത്ത വള.

വെളുത്ത വള.

മഞ്ഞവളയുടെ ആധാരത്തട്ട്.

ഹരിഹരന്റെ ഹൃദയം സ്വന്തം കൈയിൽ മിടിച്ച നിമിഷം.

പ്ലാനാശ്ശേരിയിലെ കുഞ്ഞ്.

അപകടകാരികളായ ലൂപിൻകൂട്ടങ്ങളുമായി ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കുന്ന തെക്കേടത്ത് കുടുംബം.

വിക്രമന്റെ അസാധാരണമായ ശക്തി.

നീലവള.

ഈ ദൗത്യത്തിന്റെ അവസാനം തനിക്ക് എന്തുചെയ്യേണ്ടിവരും?

അപർണയുടെ അച്ഛനാണ് നീലവളയുടെ ധാരകനെങ്കിൽ?

സ്വന്തം ശക്തി ഉപയോഗിച്ച് കാലത്തിന്റെ നിയമങ്ങൾ വളച്ചൊടിച്ച് ലൂപിൻസൈന്യത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതും അയാളാണെങ്കിൽ?

മഹാദേവന്റെയും ഹരിദേവന്റെയും മരണത്തിന് ഉത്തരവാദിയാണെങ്കിൽ?

അയാളെ തടയണം.

കഴിയുമെങ്കിൽ തടവിലാക്കണം.