Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

അത് സാധ്യമല്ലെങ്കിൽ?

കൊല്ലേണ്ടിവരും.

ഭൈരവൻ ഗൂഢാലോചനയുടെ ഭാഗമാണെങ്കിൽ അവനെയും.

മിഥുൻ സൗഹൃദത്തിന്റെ മുഖംമൂടിയണിഞ്ഞ ശത്രുവാണെങ്കിൽ?

അപർണ ഇപ്പോൾ സ്നേഹിക്കുന്നതായി പറഞ്ഞ മനുഷ്യൻ ഒരുദിവസം അവളുടെ അച്ഛനെയും സഹോദരന്മാരെയും ആക്രമിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ളവനാണ്.

അതിലും മോശമായി, മാധവൻ എന്ന മനുഷ്യൻ യഥാർഥത്തിൽ ഇല്ല.

അവൾ സ്നേഹിക്കുന്ന പേര് ഒരു വ്യാജം.

അവൾ വിശ്വസിക്കുന്ന ഭൂതകാലം നിർമ്മിച്ച കഥ.

അവൾ കൈപിടിച്ചിരിക്കുന്നത് ദരിദ്രനായ ഡ്രൈവറുടേതല്ല.

പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിന്റെ കാരണവന്റെ കൈയാണ്.

തന്റെ അച്ഛന്റെ മരണത്തിനു പ്രതികാരം തേടിയെത്തിയ വേട്ടക്കാരന്റെ കൈ.

ആദിത്യൻ നിശ്ശബ്ദനായി.

കാർ മുന്നോട്ടുപോയെങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സ് അനവധി വഴികളുടെ നടുവിൽ നിന്നു.

അപർണയുടെ മുഖത്തെ പ്രതീക്ഷ പതുക്കെ ആശയക്കുഴപ്പമായി മാറി.

അവൾ കൈ ഉടൻ പിൻവലിച്ചില്ല.

“മാധവാ?”

ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.

മറുപടി പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.

വാക്കുകൾ വന്നില്ല.

അപർണയുടെ കണ്ണുകളിൽ വേദനയുടെ ആദ്യനിഴൽ തെളിഞ്ഞു. എങ്കിലും അവൾ പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“നീ ഒന്നും പറയേണ്ട.”

“അപർണേ…”

“ഇപ്പോൾ വേണ്ട.”

അവൾ വളരെ പതുക്കെ കൈ പിൻവലിച്ചു. ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തേക്കു നോക്കി.

“ഞാൻ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞതാകാം.”

“അങ്ങനെയല്ല.”

“പിന്നെ?”

ആദിത്യന് സത്യം പറയാനായില്ല.

കള്ളം പറയാനും.

അപർണ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ശേഷം ശ്വാസം ക്രമപ്പെടുത്തി.

“ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞില്ലേ, എല്ലാത്തിനും ഉടനെ ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടതില്ലെന്ന്.”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ ധൈര്യം മടങ്ങിയെത്തിയെങ്കിലും അത് അല്പം നിർബന്ധിതമായിരുന്നു.

“എന്റെ വാക്കിനും അതേ നിയമം മതി.”

“ഞാൻ…”

“ആലോചിക്കൂ.”

അവൾ അവനെ നോക്കി.

കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷ ഇപ്പോഴും പൂർണമായി അണഞ്ഞിട്ടില്ല.

“തിരക്കിട്ട് മറുപടി പറയേണ്ട. ഇന്ന് പറയണമെന്നില്ല.”

“അപർണേ, ഞാൻ