Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

പറയാൻ വന്നത്…”

“നാളെ പറയൂ.”

അവൾ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

“നീ പറയാൻ വന്ന വാക്ക് ഇന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് എന്റെ സമ്മതത്തിന്റെ സമ്മർദത്തിൽ പറഞ്ഞതാണോ എന്ന് എനിക്ക് സംശയം വരും. നാളെവരെ ആലോചിക്കൂ. പിന്നെ ശരിക്കും എന്താണ് തോന്നുന്നതെന്ന് പറയൂ.”

ആദിത്യൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി.

അവൾ എത്ര ധൈര്യത്തോടെയാണ് സ്വന്തം മനസ്സ് തുറന്നത്.

താൻ എത്ര വലിയ രഹസ്യത്തിനുള്ളിലാണ് അവളെ നിർത്തിയിരിക്കുന്നത്.

എങ്കിലും അവൾ അവന് സമയം നൽകുന്നു.

അവൻ വളരെ പതുക്കെ തലയാട്ടി.

“ശരി.”

അപർണ ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തേക്കു നോക്കി.

കാർ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ടുപോയി.

ബാക്കിയുള്ള യാത്രയിൽ അവർ സംസാരിച്ചില്ല.

ഇപ്പോൾ ഇടയിൽ ഒരു ചോദ്യം.

ഒരൊറ്റ ദിവസത്തിനുള്ളിൽ മറുപടി നൽകേണ്ട ചോദ്യം.

താൻ അപർണയെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതല്ല യഥാർഥ ചോദ്യം.

അതിന്റെ ഉത്തരം ആദിത്യന് ഇതിനകം അറിയാം.

സ്നേഹിക്കുന്നു.

പക്ഷേ അവളെ സ്നേഹിക്കുമ്പോൾതന്നെ അവളുടെ കുടുംബത്തെ വേട്ടയാടാൻ കഴിയുമോ?

സ്വന്തം പേര്, വംശം, ദൗത്യം എന്നിവ മറച്ചുവച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കുന്നത് വഞ്ചനയല്ലേ?

സത്യം പറഞ്ഞാൽ അവൾ തന്നെ ശത്രുവായി കാണുമോ?

കാർ പടിപ്പുരയിലേക്കു അടുക്കുമ്പോൾ അപർണ ആദ്യമായി വീണ്ടും അവനെ നോക്കി.

“നാളെ,” അവൾ പറഞ്ഞു.

ആദിത്യൻ തലയാട്ടി.

“നാളെ.”

അവൾ കാറിൽനിന്നിറങ്ങി.

ആദിത്യൻ അവളുടെ പിന്നാലെ നോക്കി.

പടികളിലേക്കു നടന്ന അപർണ ഒരിക്കൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. പച്ചക്കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷയും ഭയവും ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നു.

പിന്നീട് അവൾ അകത്തേക്കു പോയി.

ആദിത്യൻ ഒറ്റയ്ക്കായി.

മുന്നിൽ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലം.

ചുറ്റും സമയത്തിന്റെ അദൃശ്യമായ മറ.

അകത്ത് എവിടെയോ നീലവളയുടെ ധാരകൻ.

ഇപ്പോൾ അതേ ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ,