Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

താൻ സ്നേഹിക്കുന്നതായി തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു പെൺകുട്ടിയും.

നാളെ അവൾക്ക് മറുപടി നൽകണം.

പക്ഷേ അതിനു മുൻപ് ആദിത്യൻ സ്വന്തം മനസ്സിനോട് മറ്റൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.

പ്രണയത്തിനുവേണ്ടി ദൗത്യം ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമോ?

അല്ലെങ്കിൽ ദൗത്യത്തിനുവേണ്ടി അപർണയെ തകർക്കേണ്ടിവരുമോ?

ആ രണ്ടു വഴികളിൽ ഒന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ട ദിവസം തന്നെ കരുതിയതിലും അടുത്തെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആദിത്യൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചശേഷം വാഹനപ്പുരയിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ അപർണ അവിടെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പതിവിലും നേരത്തേയാണ് അവൾ എത്തിയതെന്ന് തോന്നി. കാറിന്റെ മുൻഭാഗത്ത് ചാരിനിന്ന് വിരലുകൾക്കിടയിൽ താക്കോൽവളയം തിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആദിത്യനെ കണ്ട നിമിഷം ആ ചലനം നിന്നു.

അവരുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ടുമുട്ടി.

ഇന്നലെ യാത്രപറഞ്ഞിടത്തുതന്നെ രണ്ടുപേരുടെയും സംഭാഷണം വീണ്ടും ആരംഭിച്ചതുപോലെ.

നാളെ.

ആ വാക്കിനുശേഷം അപർണ കാത്തിരുന്ന മറുപടി ഇന്നാണ് നൽകേണ്ടത്.

അവളുടെ മുഖത്ത് ഇന്നലെ കണ്ട ഭയം ഇപ്പോഴില്ല. എന്നാൽ പ്രതീക്ഷയും പൂർണമായി പുറത്തുകാണിച്ചില്ല. ഉത്തരം എന്തായാലും സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറാണെന്നു സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ അവൾ നിന്നു.

ആദിത്യൻ അടുത്തെത്തി കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. പതിവുപോലെ അപർണ മുൻസീറ്റിൽ കയറി. അവൻ ഡ്രൈവർസീറ്റിലെത്തി വാഹനം മുന്നോട്ടെടുത്തു.

ആദ്യത്തെ കുറച്ചുദൂരം ആരും സംസാരിച്ചില്ല.

എങ്കിലും അത് ശൂന്യമായ നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നില്ല.

അപർണ ഇടയ്ക്കിടെ അവനെ നോക്കി. ആദിത്യൻ വഴിയിലേക്കു ശ്രദ്ധിക്കുകയാണെന്നു തോന്നുമ്പോൾ അവളുടെ നോട്ടം അവന്റെ മുഖത്തേക്കു നീളും. അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്ന നിമിഷം അവൾ ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തേക്കു മുഖം തിരിക്കും.

ആദിത്യനും വ്യത്യസ്തനായിരുന്നില്ല.

വളവുകളിൽ വേഗം കുറയ്ക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്കു നോക്കും. ചുണ്ടുകളുടെ അരികിൽ അസ്വസ്ഥമായൊരു പുഞ്ചിരി. മടിയിൽ ചേർത്തുവച്ച കൈകൾ. വിരലുകൾ പരസ്പരം മുറുകുന്നു.

ഒടുവിൽ അപർണ ക്ഷമകെട്ടു.