Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

അവൾ കൈ ഉയർത്തി ആദിത്യന്റെ തോളിൽ ചെറുതായി തട്ടി.

“മാധവാ.”

അവൻ മറുപടിയായി വെറുമൊരു മൂളൽ പുറപ്പെടുവിച്ചു.

“ഇന്നലെ ഞാൻ എന്താണ് പറഞ്ഞതെന്ന് ഓർമയുണ്ടോ?”

“ഉം.”

“ഇന്ന് എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്നും?”

“ഉം.”

“അപ്പോൾ പറയൂ.”

ആദിത്യൻ വീണ്ടും മൗനമായി.

“നിനക്ക് ‘ഉം’ എന്നൊരു വാക്കുമാത്രമേ അറിയൂ?”

അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥതയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കോപമില്ല.

ആദിത്യൻ ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തു.

“നമുക്കിടയിൽ ഒരുപാട് വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്.”

അപർണയുടെ കണ്ണുകൾ അവനിൽ ഉറച്ചു.

“എന്തൊക്കെ?”

“നീ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിലെ മകളാണ്.”

“അത് എനിക്കറിയാം.”

“ഞാൻ ഒരു ഡ്രൈവർ.”

“അതും എനിക്കറിയാം.”

“നിനക്ക് വീടുണ്ട്. കുടുംബമുണ്ട്. സ്വത്തുണ്ട്. പഠനമുണ്ട്. ഭാവിയെക്കുറിച്ച് തീരുമാനിക്കാൻ ഒരുപാട് വഴികളുണ്ട്.”

“നിനക്കില്ലേ?”

“മാധവന് ഇപ്പോൾ ഒന്നുമില്ല.”

ആ വാക്ക് പറഞ്ഞപ്പോൾ സ്വന്തം വ്യാജജീവിതം മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതമെന്നപോലെ പറയാൻ ആദിത്യന് എളുപ്പമായിരുന്നില്ല.

“എനിക്കു സ്വന്തം വീടില്ല. സ്ഥിരമായ വരുമാനമില്ല. നാളെ ജോലി പോയാൽ എവിടേക്കു പോകുമെന്ന് ഉറപ്പില്ല. നിന്റെ വീട്ടിലുള്ളവർ ഇതൊന്നും അവഗണിക്കില്ല.”

“വീട്ടിലുള്ളവർ എന്നു പറഞ്ഞാൽ?”

“നിന്റെ അച്ഛൻ. സഹോദരന്മാർ. ബന്ധുക്കൾ. എല്ലാവരും.”

അപർണ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.

ആദിത്യൻ തുടർന്നു:

“നിനക്കിപ്പോൾ എന്നോടു തോന്നുന്നതു സത്യമാണെന്ന് കരുതാം. എനിക്കു തോന്നുന്നതും. പക്ഷേ അത് മാത്രം പോരാ. ഒരു മാസം മുൻപ് നിന്റെ കൂടെ ഐസ്ക്രീം കഴിച്ചതിന്റെ പേരിൽ ഭൈരവൻ എന്നെ കൊല്ലുന്നതുപോലെ അടിച്ചു. നമുക്കിടയിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞാൽ എന്തുചെയ്യും?”

“അതൊന്നും നീ ആലോചിക്കേണ്ട.”

അവളുടെ മറുപടി ഉടനെയായിരുന്നു.

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“അത് എന്റെ കുടുംബമാണ്. ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം.”

“അത്ര എളുപ്പമല്ല.”

“നിനക്ക് അങ്ങനെ തോന്നും. അവരെ നിനക്ക് അധികം അറിയില്ല.”

“ഭൈരവനെ