Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

മുറിയിൽ വന്ന് സാധനങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്തി. ആരും അവന്റെ സാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.

അവൻ ശരീരത്തിന് ചെറിയൊരു വിശ്രമാവസ്ഥ നൽകി. പൂർണമായി ഉറങ്ങിയില്ല. ജാഗ്രതയുടെ ഒരു ഭാഗം വാതിലിലും പൂജാവൃത്തത്തിലും നിലനിർത്തി.

പുലരുന്നതിനു മുൻപ് വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.

ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.

ഭൈരവനാണ് ആദ്യം അകത്തുവന്നത്.

അവന്റെ പിന്നാലെ ദേവകി.

പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖത്ത് ഉറക്കമില്ല. ഭയത്തിൽ വെളുത്തിരുന്നു. കൈകൾ നെഞ്ചിനു മുന്നിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചിട്ടുണ്ട്.

“അവിടെ ഇരിക്ക്,” ഭൈരവൻ പറഞ്ഞു.

“തമ്പുരാനേ, എന്നെ പറഞ്ഞുവിടാനാണോ?”

“പൂജ കഴിഞ്ഞാൽ പറയാം.”

“എനിക്ക് വീട്ടിൽ അമ്മ മാത്രമേയുള്ളൂ.”

“ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു.”

ദേവകി വിറച്ചുകൊണ്ട് പൂജാവൃത്തത്തിന്റെ നടുവിലിരുന്നു.

ഭൈരവൻ വാതിൽ അടച്ചു. കുറ്റിയിട്ടു.

ആദിത്യന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ പേശിയും മുറുകി.

ഭൈരവൻ കറുത്ത വിളക്ക് തെളിച്ചു. മൺപാത്രത്തിൽ എന്തോ ദ്രാവകം ഒഴിച്ചു. മന്ത്രോച്ചാരണം ആരംഭിച്ചു.

ആദ്യത്തെ ചില വാക്കുകൾ സാധാരണ സംരക്ഷണമന്ത്രങ്ങളെപ്പോലെ.

പിന്നെ സ്വരം മാറി.

ദീർഘായുസ്സ്.

ക്ഷയം മാറ്റൽ.

യൗവനത്തിന്റെ സ്പന്ദനം മറ്റൊരു പാത്രത്തിൽനിന്നു സ്വീകരിക്കൽ.

ആയുസ്സിന്റെ നൂൽ വേർതിരിച്ച് മറ്റൊരു ജീവസ്പന്ദനവുമായി ചേർക്കൽ.

ഹരിഹരൻ പഠിപ്പിച്ച അഥർവഭാഗങ്ങൾ ആദിത്യന്റെ ഓർമയിൽ തെളിഞ്ഞു.

ഇത് സംരക്ഷണകർമ്മമല്ല.

മറ്റൊരു മനുഷ്യന്റെ ജീവശക്തി പിടിച്ചെടുത്ത് സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ ക്ഷയം വൈകിപ്പിക്കുന്ന ഇരുണ്ട പ്രയോഗമാണ്.

ദേവകിക്ക് അതറിയില്ല.

“കണ്ണുകൾ അടച്ചിരിക്കൂ,” ഭൈരവൻ പറഞ്ഞു.

അവൾ അനുസരിച്ചു.

ഭൈരവൻ അവളുടെ ചുറ്റും നടന്നു. ഓരോ ചുറ്റലിലും മന്ത്രത്തിന്റെ താളം മാറി. വിളക്കുകളുടെ നാളങ്ങൾ ഉയർന്നു. മുറിയിലെ വായു ഭാരമുള്ളതായി.

ആദിത്യൻ വെളുത്ത വളയെ ഉണർത്താൻ തയ്യാറായി.

എന്നാൽ കാത്തിരുന്നു.

തെളിവ് വേണം.

ഇത് ഭൈരവന്റെ സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയാണോ?