Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

രണ്ടു കോമ്പല്ലുകൾ തെളിഞ്ഞു.

ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.

യക്ഷി.

അല്ല.

പുരുഷരൂപത്തിലുള്ള രക്തപാനി.

ഹരിഹരൻ ഉപയോഗിച്ച പഴയ പദം ഓർമയിലെത്തി.

രക്തപിശാച്.

സുമലതയുടെ ഭാഷയിൽ വാംപയർ.

വിക്രമൻ മനുഷ്യനല്ല.

ആദിത്യൻ ഇരുകാലുകളും വിക്രമന്റെ നെഞ്ചിൽവച്ചു. വെളുത്ത വളയുടെ ശക്തി ഒരുമിച്ച് പുറത്തുവിട്ടു.

വിക്രമന്റെ പിടി അഴിഞ്ഞു.

അയാൾ പിന്നോട്ടു തെറിച്ചു. പക്ഷേ ഭൈരവനെപ്പോലെ കൽത്തറയിൽ വീണില്ല. വായുവിൽ ശരീരം തിരിച്ച് കാലുകളിൽ ഇറങ്ങി.

ആദിത്യൻ കഴുത്തിൽ കൈവച്ച് ശ്വാസമെടുത്തു.

വിക്രമന്റെ കണ്ണുകൾ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കൃഷ്ണമണിക്ക് ചുറ്റും രക്തചുവപ്പ് പടർന്നു. മുഖത്തെ ചർമ്മം വിളറി. ചെവികളുടെ അറ്റം അല്പം കൂർത്തു.

“നീ ആരാണ്?” വിക്രമൻ ചോദിച്ചു.

മാധവന്റെ മറ ഇനി നിലനിൽക്കില്ല.

ആദിത്യൻ കീറിയ ഷർട്ടിന്റെ ബാക്കി വലിച്ചുമാറ്റി. നഗ്നമായ നെഞ്ചിലൂടെ ഭൈരവന്റെ നഖങ്ങൾ വരച്ച പാടുകൾ ഭേദമാകുന്നു. വിക്രമൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.

“വെളുത്ത വള.”

അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ തിരിച്ചറിവുണ്ടായിരുന്നു.

“അച്യുതന്റെ അവകാശി.”

ആദിത്യന്റെ ജാഗ്രത വർധിച്ചു.

“എന്റെ മുത്തച്ഛനെ അറിയാമോ?”

“മാധവനല്ല.”

വിക്രമൻ താടി അല്പം താഴ്ത്തി.

“മഹാദേവന്റെ മകൻ.”

“ആദിത്യൻ… പുതുശ്ശേരിയുടെ അവകാശി.”

പേര് പുറത്തുപറഞ്ഞ നിമിഷം മാധവൻ എന്ന മറ പൂർണമായി അവസാനിച്ചു.

വിക്രമന്റെ കണ്ണുകളിൽ ചുവന്ന പ്രകാശം ശക്തമായി.

“നീ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിൽ കയറി.”

“എന്റെ അച്ഛനെയും ചെറിയച്ഛനെയും കൊന്നവർ ആരാണെന്ന് കണ്ടെത്താൻ.”

“അതിനു എന്റെ മകനെ കൊന്നോ ?”

“അവൻ നിരപരാധിയായ പെൺകുട്ടിയെ ബലി കൊടുക്കുകയായിരുന്നു.”

വിക്രമന്റെ നോട്ടം ദേവകിയിലേക്ക് നീങ്ങി. ഏതാനും നിമിഷം മാത്രം.

മുഖത്ത് അതിശയമില്ലായിരുന്നു.

ഇതിനെക്കുറിച്ച് അയാൾക്കറിയാം.

“അവൾ ഒരു ജോലിക്കാരി മാത്രമാണ്,” വിക്രമൻ പറഞ്ഞു.

ആ