Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 5: അപർണം [കത്തനാർ]

അടുത്ത നിമിഷം ആദിത്യന്റെ കൈ പുറത്തുവന്നു.

അതിൽ രക്തം നിറഞ്ഞ ഹൃദയമുണ്ടായിരുന്നു.

വിക്രമൻ അകത്തേക്കു കടന്നെത്തിയപ്പോൾ കണ്ടത് അതാണ്.

പൂജാവൃത്തത്തിന്റെ നടുവിൽ വീണുകിടക്കുന്ന സ്വന്തം മകൻ.

അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തുറന്ന മുറിവ്.

അതിനു മുകളിൽ കീറിയ ഷർട്ടുമായി നിൽക്കുന്ന മാധവൻ.

മാധവന്റെ വെളുത്ത വള തെളിഞ്ഞ കൈയിൽ ഭൈരവന്റെ ഹൃദയം.

വിക്രമന്റെ മുഖം മാറി.

വർഷങ്ങളായി നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യഭാവം ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് പൊളിഞ്ഞു.

“മാധവാ!”

ആ വിളിയിൽ ക്രോധവും അവിശ്വാസവും പിതാവിന്റെ വേദനയും ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നു.

ആദിത്യൻ എന്തെങ്കിലും പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.

“തിരുമേനി…”

വിക്രമൻ അപ്രത്യക്ഷനായി.

അല്ല.

അതിവേഗത്തിൽ മുന്നോട്ടുവന്നു.

ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് ചലനം പിന്തുടരാനായില്ല. ഒരു നിമിഷം വാതിലിനരികിൽ നിന്നിരുന്ന മനുഷ്യൻ അടുത്ത നിമിഷം മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.

വിക്രമന്റെ കൈപ്പുറം ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് പതിച്ചു.

ആഘാതത്തിൽ അവൻ വായുവിലൂടെ തെറിച്ചു.

കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഹൃദയം നിലത്തുവീണു.

ആദിത്യന്റെ ശരീരം മുറിയുടെ വടക്കൻ ചുമരിലിടിച്ചു. കല്ലിൽ വിള്ളൽ പടർന്നു. ചുമരിൽനിന്നു താഴേക്കുവീഴുന്നതിനുമുൻപ് വിക്രമൻ വീണ്ടും അരികിലെത്തി.

അവന്റെ വിരലുകൾ ആദിത്യന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുകി.

ഹരിഹരന്റെ ആക്രമണം ഓർമയിൽ മിന്നി.

പക്ഷേ വിക്രമന്റെ പിടി വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.

തണുപ്പ്.

മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ ചൂടില്ല.

വിരലുകൾക്ക് അസ്ഥിയുടെ കഠിനത. നഖങ്ങൾ സാധാരണ മനുഷ്യന്റേതുപോലെ തന്നെയെങ്കിലും അമർത്തിയിടത്ത് ചർമ്മം കീറുന്നു.

ആദിത്യൻ വിക്രമന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു.

വെളുത്ത വള പൂർണമായി ഉണർന്നു.

അയാളുടെ പിടി അഴിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

വിക്രമന്റെ ശക്തി ഭൈരവന്റേതിനേക്കാൾ പലമടങ്ങായിരുന്നു.

ആദിത്യന്റെ കാലുകൾ നിലത്തുനിന്ന് ഉയർന്നു.

“എന്റെ മകനെ നീ കൊന്നോ നായെ.”

വിക്രമന്റെ ശബ്ദം കൂടുതലായി മാറിയിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ചുണ്ടുകൾ പിന്നോട്ടു നീങ്ങിയപ്പോൾ നീണ്ട