Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം 6 [കത്തനാർ] [അനന്തം]

ചേർത്തുപിടിച്ച മുറി.

ഇപ്പോൾ കാറ്റ് മാത്രം.

ആദിത്യൻ മുട്ടുകുത്തി.

വിരലുകൾ പൊടിയിൽ അമർന്നു.

കറുത്ത വള മനസ്സ് പിളരാതിരിക്കാൻ ഓർമകളുടെ ഒഴുക്ക് നിയന്ത്രിച്ചു. വെളുത്ത വള ഹൃദയത്തിന്റെ അമിതമിടിപ്പ് താഴ്ത്തി. പക്ഷേ വേദന ശരീരത്തിന്റെയോ മനസ്സിന്റെയോ നിയന്ത്രണത്തിന് പൂർണമായി വഴങ്ങിയില്ല.

“ഞാൻ തിരികെ വന്നു, അമ്മേ.”

മറുപടിയില്ല.

അവൻ എഴുന്നേറ്റ് സ്വന്തം പഴയ മുറിയിലേക്കു പോയി.

കിടക്കയില്ല.

കണ്ണാടിയില്ല.

അച്യുതന്റെ രുദ്രാക്ഷമാല സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പെട്ടിയില്ല.

മേൽക്കൂരയിലൂടെ സൂര്യപ്രകാശം അകത്തേക്കു വീഴുന്നു.

പള്ളിമേട.

ആ ചിന്ത ഉയർന്നതോടെ അവൻ പുറത്തേക്കോടി.

തോട്ടത്തിലൂടെ പഴയ വഴിയുണ്ടായിരുന്നിടത്തേക്ക്. വർഷങ്ങളായി ആരും നടന്നിട്ടില്ല. കുറ്റിച്ചെടികൾ കീറി മുന്നോട്ടുപോയി.

പള്ളിമേടയുടെ കെട്ടിടം ഭാഗികമായി നിലനിന്നിരുന്നു.

പ്രധാനവാതിൽ തകർന്നു. മുകളിലെ പൂജാമുറി കരിഞ്ഞു. ഭൂഗർഭമുറിയിലേക്കുള്ള രഹസ്യവാതിൽ കണ്ടെത്താൻ ആദിത്യന് സാധിച്ചു.

പക്ഷേ അത് മുമ്പേ തുറന്നിരുന്നു.

കല്ലുപാളി മാറ്റിയ നിലയിൽ.

അവൻ താഴേക്കിറങ്ങി.

കാളികയുടെ പ്രതിമ തകർന്നിരുന്നു.

തലയും രണ്ടു കൈകളും കാണാനില്ല.

സ്വർണത്തട്ടുകൾ ഇല്ല.

മഞ്ഞവള ഇല്ല.

ഹരിഹരന്റെ ശരീരം സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന സ്ഥലവും ശൂന്യം.

ആരെങ്കിലും എല്ലാം എടുത്തുപോയിരിക്കുന്നു.

ആദിത്യൻ നിലത്തു കൈവച്ചു. കറുത്ത വളയുടെ ശക്തി ഉപയോഗിച്ച് പഴയ മാനസികഅടയാളങ്ങൾ തേടി. പതിറ്റാണ്ടുകൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഓർമകളുടെ ശേഷിപ്പുകൾ മണ്ണിൽ നിലനിൽക്കില്ല. എന്നാൽ അതിശക്തമായ ഭയം, മരണം, വളകളുടെ ഊർജം എന്നിവയുടെ നേർത്ത പ്രതിധ്വനി ഉണ്ടാകാമെന്ന് കരുതി.

ഇരുട്ട്.

തീ.

നിലവിളി.

മഞ്ഞപ്രകാശത്തിന്റെ മങ്ങിയ ചലനം.

പിന്നെ ഒന്നുമില്ല.

അവൻ വീണ്ടും പുറത്തേക്കുവന്നു.

ഇല്ലത്തിന്റെ മുൻവശത്ത് എത്തിയപ്പോൾ വഴിക്കരികിൽ ചിലർ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു. ഇന്നത്തെ വേഷത്തിൽ സാധാരണ യുവാവായി തോന്നുമെങ്കിലും ഉപേക്ഷിച്ച സ്ഥലത്തുനിന്നു പുറത്തുവരുന്നത്