Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം 6 [കത്തനാർ] [അനന്തം]

എന്തോ പറഞ്ഞു. കാവൽക്കാരുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു.

മറുപടിയില്ല.

അവന്റെ ജാഗ്രത ഉടൻ ഉണർന്നു.

വീട്ടിനകത്തെ സുരക്ഷായന്ത്രങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു.

സ്ക്രീനുകൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല.

പ്രധാനവാതിലിലെ കാവൽക്കാരില്ല.

മാധവൻ കൈത്തണ്ടയിലേക്കു നോക്കി.

നീലവള ഉടൻ വിളിക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്നുവെന്ന് ആദിത്യൻ മനസ്സിലാക്കി.

അതിനു മുൻപ് ഭാര്യയുടെ നിലവിളി ഉയർന്നു.

“മോനേ!”

മാധവൻ പുറത്തേക്കോടി.

കൽമണ്ഡപത്തിനരികിലെ മതിലിന്മുകളിൽ നിൽക്കുന്ന കുട്ടിയെ കണ്ടു.

അവന്റെ കോപവും സംശയവും ഒരൊറ്റ നിമിഷംകൊണ്ട് അപ്രത്യക്ഷമായി.

ശേഷിച്ചത് പിതാവിന്റെ ഭയം.

“അനിരുദ്ധ്!”

കുഞ്ഞ് പ്രതികരിച്ചില്ല.

മാധവന്റെ ഇടതുകൈത്തണ്ടയിൽ നീലപ്രകാശം തെളിഞ്ഞു. ആദി സർവ്വശക്തിയും എടുത്തു വെള്ള വള ഉണർത്തി. തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ വേഗത പരമാവധി ഉയർത്തി.

സമയം ശ്വാസമെടുത്തതുപോലെ തോന്നി.

പിന്നെ നിശ്ചലമായി.

കാറ്റിൽ ഇളകിയിരുന്ന ഇലകൾ നിന്നു.

താഴേക്കുവീഴുന്ന വെള്ളത്തുള്ളി വായുവിൽ തങ്ങി.

മാധവന്റെ ഭാര്യയുടെ മുടി ചലനത്തിനിടയിൽ നിശ്ചലമായി.

അകലെ പറന്ന പക്ഷി ചിറകുകൾ വിടർത്തിയ നിലയിൽ നിന്നു.

വെള്ള വളയുടെ തനിക്ക് പറ്റുന്ന പരമാവധി ഉപയോഗിച്ചിട്ടു പോലും ആദിത്യന്റെ ശരീരവും ഭാരമായി.

പേശികൾ അനുസരിക്കുന്നില്ല.

ഹൃദയത്തിന്റെ അടുത്തമിടിപ്പ് വരാൻ അനന്തമായ സമയം.

കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥ.

നീലവളയുടെ ശക്തി.

മാധവൻ മാത്രം ചലിച്ചു.

അവൻ മകന്റെ നേരെ ഓടി.

പക്ഷേ ആദിത്യൻ അതിനായി തയ്യാറായിരുന്നു.

കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് സ്വന്തം ബോധത്തിൽ ഒരേയൊരു നിർദേശം മുൻകൂട്ടി പതിപ്പിച്ചിരുന്നു.

സമയം നിന്നാലും നീ ചലിക്കണം.

വെളുത്ത വള ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ പേശിയിലും നിയന്ത്രണം സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു.

നീലവള പുറത്തെ സമയത്തെ നിശ്ചലമാക്കിയെങ്കിലും ശരീരത്തിനകത്തെ ചലനത്തിന് വെളുത്ത വള നിർബന്ധം നൽകി.

ആദിത്യൻ നീങ്ങി.

മന്ദമായി.

ഭാരമുള്ള