Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം 6 [കത്തനാർ] [അനന്തം]

ഒരേസമയം.

ആദിത്യൻ ലക്ഷ്യത്തിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷേ അമ്മയുടെ പഴയമുഖം വീണ്ടും വന്നു.

നരയില്ലാത്ത മുടി.

ചെറുപ്പം.

കൈകളിൽ കുഞ്ഞ്.

കാലത്തിന്റെ പാളികൾ അവനെ ചുറ്റി തിരിഞ്ഞു.

അകലെയൊരു വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു.

ആദിത്യൻ അതിലേക്കു വീണു.

ശരീരം മണ്ണിൽ പതിച്ചു.

ശ്വാസം പുറത്തുപോയി.

കുറച്ചുനേരം കണ്ണുകൾ തുറക്കാനായില്ല.

ആദ്യം ഗന്ധങ്ങളാണ് തിരിച്ചുവന്നത്.

നനഞ്ഞ മണ്ണ്.

ചാണകം.

വിറകുപുക.

രാത്രിമുല്ല.

അരികിലെ കുളത്തിലെ വെള്ളം.

ആദിത്യൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.

ആകാശം ഇരുണ്ടുവരികയാണ്.

സന്ധ്യയുടെ അവസാനവെളിച്ചം.

ദൂരെയായി ക്ഷേത്രമണി.

കാളവണ്ടിയുടെ ചക്രശബ്ദം.

വാഹനങ്ങളുടെ ഇരമ്പൽ വളരെ കുറവ്.

അവൻ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.

സ്ഥലം പരിചിതം.

തിരുവനന്തപുരം.

പക്ഷേ 1989-ലെ തിരുവനന്തപുരം അല്ല.

കെട്ടിടങ്ങൾ പഴയത്.

വഴികൾ ചെറുത്.

വൈദ്യുതിവിളക്കുകൾ കുറവ്.

ജനങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ മറ്റൊരു കാലഘട്ടത്തിലേത്.

ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിൽ ഭയം ഉയർന്നു.

“ഞാൻ എപ്പോഴാണ്?”

പുതിയ ഫോൺ പുറത്തെടുത്തു.

സ്ക്രീൻ തെളിഞ്ഞു.

ഭൂപടം തുറന്നു.

സ്ഥാനം കണ്ടെത്തുന്ന ചിഹ്നം ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

സിഗ്നൽ ഇല്ല.

ഇന്റർനെറ്റ് ഇല്ല.

ജി.പി.എസ് പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല.

അവൻ ആകാശത്തിലേക്കു നോക്കി.

ഈ കാലത്ത് ആവശ്യമായ ഉപഗ്രഹങ്ങൾ ഉണ്ടായിരിക്കണമെന്നില്ല.

ഫോൺ ഇപ്പോൾ വഴികാട്ടിയല്ല.

പക്ഷേ പുതുശ്ശേരിയിലേക്കുള്ള വഴി ഓർമയിലുണ്ട്.

ആദിത്യൻ ഓടി.

പൂർണവേഗത്തിലല്ല.

നീലവളയുടെയും കറുത്ത വളയുടെയും സംയുക്തപ്രയോഗം മനസ്സിനെ ക്ഷീണിപ്പിച്ചിരുന്നു. തലച്ചോറിനകത്ത് മന്ദമായ വേദന. ശരീരത്തിലെ ഓരോ പേശിയും ഭാരമുള്ളത്.

വെളുത്ത വള അവനെ താങ്ങി. എന്നാൽ വീണ്ടും അവന്റെ മനസ്സിനെ തളർത്തി.

പഴയ വഴികളിലൂടെ മുന്നോട്ടുപോയി.

തന്റെ കാലത്ത് വീതിയേറിയ റോഡായിരുന്നിടത്ത് ഇടുങ്ങിയ പാത.

വലിയ കെട്ടിടത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് നെൽപ്പാടം.

പഴയ ആൽമരം ഇപ്പോഴും ചെറുത്.