Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം 6 [കത്തനാർ] [അനന്തം]

ഇപ്പോഴും അവളിൽ.

അവൻ പിൻവലിയുന്നില്ല.

അവളുടെ ഉള്ളിലെ ചലനം മന്ദമാകുന്നു. എന്നാൽ അത് നിൽക്കുന്നില്ല. അവൻ അവളെ അനുഭവിക്കുന്നു. ഒരു ചലനമില്ലാത്ത നിലയിൽ. അവളുടെ ഉള്ള് ഇപ്പോഴും അവനെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ ഒരു ചെറിയ മുറുകൽ.

അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്കു കുനിഞ്ഞു.

അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറക്കുന്നു.

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു മയക്കം. അതിനടിയിൽ ഒരു ചെറിയ നാണം. ഇപ്പോൾ മാത്രം വന്നത്. ഇപ്പോൾ മാത്രം ഇവൾ ഒരു പെൺകുട്ടിയാകുന്നു.

"ഇത്..." അവൾ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. "ഇത് എന്തായിരുന്നു?"

ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

അവളുടെ കൈ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വന്നു.

"നിന്റെ ഹൃദയം ഇപ്പോഴും വേഗത്തിലാണ്."

"അതെ."

ആദിത്യൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.

അവൾ നിശ്ശബ്ദയായി. പിന്നെ അവൾ ചിരിച്ചു. ഒരു ചെറിയ ചിരി. അതിൽ ഒരു വിഷാദമുണ്ട്.

"എന്തുകൊണ്ട് ഞാൻ കരയുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയില്ല," അവൾ പറഞ്ഞു.

"കാരണമില്ലാതെ കരയാം."

"ഉണ്ട്. എല്ലാത്തിനും കാരണമുണ്ട്."

അവൾ അവന്റെ മാറിൽ കൈവച്ചു.

"നീ ആരാണെന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോഴും അറിയില്ല."

ആദിത്യൻ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.

"ഞാൻ പറയാം."

"ഇപ്പോൾ വേണ്ട."

"എപ്പോൾ?"

"നീ പുറത്തുപോകുന്നതിനു മുൻപ്."

അവൾ അവന്റെ അരയിൽ കാൽ ചുറ്റി അമർത്തി.

"ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ കിടക്കാം."

അവർ കിടന്നു.

മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത.

വിളക്കുകളുടെ ചെറിയ ശബ്ദം. ഇടയ്ക്കിടെ ഒരു നാളം കുലുങ്ങുന്നു.

മഹാദേവൻ അകലെ, നിലത്ത്, ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുന്നു.

ആദിത്യൻ അവനെ നോക്കി.

അവൾ അവന്റെ നോട്ടം പിന്തുടർന്നു.

“അദ്ദേഹം..." അവൾ പറഞ്ഞു. “അദ്ദേഹത്തിനെന്തു പറ്റി?"

"ബോധമില്ല. ഉണരും."

അവൾ ആശ്വാസത്തോടെ ശ്വാസമെടുത്തു.

അവർ