Chapter Title : തൊണ്ണൂറുകളിലെ യൗവ്വനം [Joel]

എന്തു നല്ല രസമുണ്ടായിരുന്നുന്ന് ..'' ജെയ്‌സന്‍ വീണ്ടും പറയാന്‍ മടിച്ചു നിന്നു.. '' പറ ..പറഞ്ഞോ...ചെയ്യാന്‍ മടിയില്ലാത്ത ആള്‍ക്ക് പറയാന്‍ എന്തിനാ മടി'' ഡെയ്‌സി പയ്യനെ നിര്‍ബന്ധിച്ചു '' മമ്മിയെ.... അങ്ങിനെ ചെയ്യാന്‍ '' '' എങ്ങിനെ ചെയ്യാന്‍ '' ഡെയ്‌സി കുത്തി കുത്തി ചോദിച്ചു

''മമ്മിയെ ..മമ്മിയെ ജാക്കി വക്കാന്‍ '' ജെയ്‌സന്‍ മടിച്ചുമടിച്ചു പറഞ്ഞു രണ്ടുപേരും വീണ്ടും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു '' ഉം നീ ആളു കൊള്ളാം .. നിങ്ങള്‍ പയ്യന്മാരെല്ലാം ഇപ്പോള്‍ ഇങ്ങനെയാണോ.... അമ്മയും പെങ്ങളും ഒന്നും ഇല്ലാല്ലേ?'' ഡെയ്‌സി ചോദിച്ചു. ജെയ്‌സന്‍ വീണ്ടും ഒന്നു പറയാനാകാതെ മൗനം പാലിച്ചു സോറി മോനെ... നിന്നെ മാത്രം എന്തിനാ കുറ്റം പറയുന്നേ... നീ ചെറിയ കുട്ടി.... തിരിച്ചറിവില്ലാതെ ഈ പ്രായത്തില്‍ പല കുസൃതികളും കാണിക്കും... ഇത്രയും ഇരുത്തം വന്ന എനിക്ക് നിന്നെ തടയാന്‍ പറ്റിയില്ലല്ലോ... അതാ മമ്മിടെ വിഷമം...'' ''' എന്തിനാ സോറി മമ്മി .. ആ തിരക്കില്‍ പറ്റി പോയതല്ലേ?.. എന്റെ കുറ്റമല്ലേ ..എനിക്ക് എന്തോ ആ സമയത്ത് അങ്ങിനെ ഒക്കെ തോന്നി''' അവന്‍ മമ്മിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു '' ഉം ശരി ശരി.. കഴിഞ്ഞതു കഴിഞ്ഞു നിങ്ങള്‍ക്കൊന്നും ചെയ്യുന്ന തെറ്റിന്റെ ഗൗരവമറിയില്ല.... പോയി കുമ്പസാരിച്ചോ പറ്റിയ തെറ്റിനു പ്രായ്ചിത്തമായി...എനിക്കു അതേ പറയാനുള്ളു'' ഡെയ്‌സി പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി ജെയ്‌സന്‍ ഒന്നും പറയാനില്ലാതെ അകലേക്കു നോക്കിയിരുന്നു. ''എന്തായാലും..വാ പോകാം.. ബസ്സു വരാറായെന്നു തോന്നുന്നു '' ഡെയ്‌സി ബഞ്ചില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു '' തിരിച്ചുപോകുന്ന ബസ്സിലും നല്ല തിരക്കുണ്ടായാല്‍ മതിയായിരുന്നു.'' മമ്മിയെ ചൊടിപ്പിക്കാന്‍ ജെയ്‌സന്‍ തമാശപോലെ പറഞ്ഞു.