Chapter Title : ടോക്സിക് [സാത്യകി]

കുളിച്ചു കിടക്കുന്ന പെരിയവരുടെ ശരീരം ഇപ്പോളും പിടയുന്നുണ്ടോ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.. ആ കണ്ണുകൾ എന്നെയാണോ തുറിച്ചു നോക്കുന്നത്.. ഇല്ല.. അയാൾ മരിച്ചിരിക്കുന്നു.. കൃത്യം നെഞ്ചിന്റെ ഭാഗത്താണ് കുത്ത്.. അതും ഇത്രയും വലിയ വാൾ.. ഇയാൾ മരിച്ചിരിക്കുന്നു

ഇനി ഇവിടെ നിന്നൂട.. എന്റെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു.. ഇത് ഒന്നും നമ്മൾ ഡീൽ ചെയ്യണ്ട കേസ് അല്ല. സനൂപേട്ടൻ എന്നോട് പറഞ്ഞ കാര്യം ഞാൻ ഓർത്തു. ഇവരായി അടുക്കാനും കൊള്ളില്ല പിണങ്ങാനും കൊള്ളില്ല.. ഞാൻ ഒന്നും കണ്ടിട്ടുമില്ല കേട്ടിട്ടുമില്ല..

ഞാൻ വേഗത്തിൽ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി ഓടി. ലിഫ്റ്റ് തുറക്കാൻ ഒന്നും ഞാൻ കാത്തു നിന്നില്ല.. അത്രയും നില ഞാൻ താഴേക്ക് ഓടി ഇറങ്ങി.. ഞാൻ താഴെ ഫ്ലോറിൽ ചെന്നപ്പോ സുനി അവിടെ എഴുന്നേറ്റ് നിൽപ്പുണ്ട്.. റിസപ്ഷനിലെ പയ്യൻ ഫോണിൽ ആരെയോ വിളിക്കുന്നുണ്ട്. അവന്റെ മുഖം ആകെ വല്ലാതായി തോന്നുന്നു.. ഇവർ കാര്യം അറിഞ്ഞോ..?

'ഡാ നീ എന്നോട് പറയാതെ എവിടെ പോയതാ..? മോളിൽ എന്തോ വിഷയം നടന്നിട്ടുണ്ട്.. എന്താന്ന് അറിഞ്ഞിട്ട് പോകാം..'

സുനി എന്നെ കണ്ട ഉടനെ അടുത്തോട്ടു വന്നു പറഞ്ഞു

'നീ വന്നേ.. വാ പോകാം..'

ഞാൻ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു പുറത്തേക്ക് ഓടി

'എടാ നീ എവിടെ പോകുവാ. അവിടെ എന്തോ വിഷയം ഉണ്ട്.. മോളിലത്തെ ഫ്ലോറിൽ നിന്ന് ആരോ എന്തോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.. ഫോൺ വരുന്ന കേട്ടാണ് ഞാൻ ഉണർന്നത്..'

സുനി എന്നോട് പറഞ്ഞു

'പൊന്ന് മോനെ.. സംസാരിക്കാൻ ഒന്നും നേരമില്ല.. വന്നു കേറ്..'

ഞാൻ അവനെ ഉന്തി തള്ളി വണ്ടിയിൽ കയറ്റി

ബൈക്കിൽ ഇരിക്കുമ്പോ എല്ലാം എന്താണ് പ്രശ്നം എന്ന് അവൻ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നുണ്ട്.. പക്ഷെ ഞാൻ ഒന്നിനും മറുപടി കൊടുത്തില്ല.. റൂമിൽ വന്നു കുറച്ചു വെള്ളം കുടിച്ചാലെ എനിക്ക് ഇത്തിരി എങ്കിലും സമാധാനം ആകൂ..

ലോഡ്ജിൽ വന്നു ബൈക്ക് വച്ച് മുകളിലെ ഞങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് ഞാൻ ഓടി.. റൂമിന് മുന്നിൽ വന്നു പേഴ്സ് എടുക്കാനായി പോക്കറ്റിൽ നോക്കുമ്പോ ആണ് പേഴ്സ് കാണുന്നില്ല.. ദൈവമേ.. അതിനി എവിടെ പോയി..

'എന്റെ പേഴ്സ് കാണുന്നില്ല..'

ഞാൻ