Chapter Title : ഉണ്ടകണ്ണി 10 [കിരൺ കുമാർ]

അവൻ അമ്മയെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു

"എടാ നീ എന്നോട് ഒരു സത്യം ചെയ്ത് തരണം പറ്റുമോ "

"എന്നാമ്മെ ??"

അവൻ സംശയത്തോടെ  അമ്മയെ നോക്കി

"അവളെകുറിച്ചു എന്ത് കേട്ടാലും അവളുടെ വായിൽ നിന്നോ അല്ലാതെയോ  സത്യം അറിയുന്ന വരെ അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തരുത് "

"അമ്മ എന്താ ഇപോ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറയുന്നേ??" കിരൺ നു ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല

"നിനക്ക് സത്യം ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ "

"പിന്നെന്താ ഞാൻ ചെയ്യാം കൈ നീട്ട് "

"കയ്യിൽ അല്ല എന്റെ തലയിൽ തൊട്ട് സത്യം ചെയ്യണം "

"അമ്മേ..."

"എന്താ മര്യാദക്ക് ചെയ്യട ചെക്കാ.."

" അമ്മ പറഞ്ഞ അപ്പീൽ ഇല്ല ദേ ഞാൻ സത്യം ചെയ്യുന്നു "

അവൻ അമ്മയുടെ തലയിൽ തൊട്ട് സത്യം ചെയ്തു

"ആ അത് മതി എന്ന മോൻ വേഗം വിട്ടോ പിന്നെ സൂക്ഷിച്ചു പോണം എനിക്ക് പേടിയാ "

"അതൊകെ ഞാൻ പൊക്കോളാം "

കിരൺ അതും പറഞ്ഞു വണ്ടിയുടെ സീറ്റ് തുറന്നു ഹെൽമറ്റ് എടുത്ത് വച്ചു വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ആക്കി പോയി, അമ്മ അവൻ പോകുന്നത് കണ്ണീരോടെ നോക്കി നിന്നു .

ആദ്യം അക്ഷരയെ വിളിക്കാനാണ് കിരൺ പോയത് അവളുടെ വീടിന് മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൻ വണ്ടി സൈഡ് ആക്കി അവളെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു . അകത്തേക്ക് കയറ്റാൻ അവനു പേടിയാണ് എന്നതാണ് സത്യം

"ഹലോ എവിടാട നീ "

"ഞാൻ ദേ ഗേറ്റിൽ ഉണ്ട് നീ വാ ഇറങ്ങി "

"ഗേറ്റിലോ ഇങ്ങോട്ട് കേറി വാടാ ചെക്കാ "

"അത് വേണ്ട ടി നീ ഇങ് വാ ശരിയാവില്ല "

"എന്ത് ശരിയാവില്ല ന്ന് ഇങ് വാടാ "

അവൻ മടിച്ച് മടിച്ചു അകത്തേക്ക് വണ്ടി ഓടിച്ചു കയറ്റി ,

അവൻ നോക്കുമ്പോ പോർച്ചിൽ ഒരു നീല ചുരിദാറും ധരിച്ചു കണ്ണോകെ എഴുതി മാലാഖയെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്  അവൾ അവിടെ നിക്കുന്നു

"എന്താടാ നോക്കുന്നെ ഇങ്ങനെ "

അവൾ ഓടി വന്നു അവന്റെ തലക്കിട്ട് കൊട്ടികൊണ്ട് ചോദിച്ചു

"അല്ല നിന്നെ