Chapter Title : വൈഷ്ണവം 11 [ഖല്‍ബിന്‍റെ പോരാളി]

ചിന്നു.... റൂമില്‍ നിന്ന് അമ്മയുടെ വിളി വന്നു. ഞാന്‍ അങ്ങട്ടോടി.... സംഭവം എന്താണെന്നാറിയാത്ത അമ്മയോട് എല്ലാം പറഞ്ഞ് അമ്മയെ കെട്ടിപിടിച്ച് കരഞ്ഞു.... ഇടയ്ക്ക് കണ്ണേട്ടന്‍റെ ബൈക്ക് അകന്നു പോവുന്നതിന്‍റെ ശബ്ദം കേട്ടിരുന്നു. ഫോണ്‍ ഓണാക്കാനുള്ള മനസ് അന്ന് വന്നതെയില്ല.... കരഞ്ഞു കരഞ്ഞു അമ്മയുടെ അടുത്ത് തന്നെ കൂടി.... പിറ്റേന്ന് രാവിലെയും കണ്ണേട്ടന്‍ വന്നു... അച്ഛന്‍ ഉള്ളിലേക്ക് കയറാന്‍ വിസമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു.... ഒരുപാട് വിളിച്ചപ്പോ ഞാന്‍ പൂമുഖത്തേക്ക് ചെന്നു.... ആ മുഖം.... അത് അത്രയ്ക്ക് അവശമായിരുന്നു. കണ്ടപ്പോ എന്‍റെ നെഞ്ചോന്ന് കാളി.... പക്ഷേ ഞാനത് അടക്കിവെച്ചു.... വേണ്ട.... ഒന്നും പറയണ്ട.... ഇനി എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ കണ്ണേട്ടനില്ല.... പോക്കോ എന്‍റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇനി വരണ്ട.... എന്നെ അന്വേഷിച്ച് ഈ വിട്ടിലേക്കും വരണ്ട.... കണ്ണേട്ടന്‍ എന്തോ പറയും മുമ്പ് ഞാന്‍ കണ്ണേട്ടന്‍റെ മുഖത്ത് നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു....

ആ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു വന്നു. പക്ഷേ ഞാന്‍ അതും പറഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ് നടന്നു. പക്ഷേ അകന്നു പോകാന്‍ മനസ് വന്നില്ല... പൂമുഖത്ത് നിന്ന് ഹാളിലേക്കുള്ള വാതിന് പിറകില്‍ ചുമര്‍ ചാരി നിന്ന് പൊട്ടി കരഞ്ഞു.... കേട്ടിലെടാ.... അവള്‍ക്ക് ഇനി നിന്നെ വേണ്ട.... ഇനിയും നിന്ന് നാണം കെടാതെ ഇറങ്ങി പോടാ.... പൂമുഖത്ത് നിന്ന് അച്ഛന്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.... അധികം വൈകാതെ ബൈക്ക് സ്റ്റാര്‍ട്ട് ചെയ്യുന്നതിന്‍റെയും അത് അകന്നുപോകുന്നതിന്‍റെയും ശബ്ദം ഹാളിലേക്ക് വന്നു.... അത് കണ്ണേട്ടന്‍റെ അവസാനത്തെ വരവായിരുന്നു എന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. പിന്നെ കണ്ണേട്ടന്‍ വന്നില്ല.... ഫോണ്‍ വിളിച്ചെങ്കിലും എടുത്തില്ല....  രമ്യയും കണ്ണേട്ടന്‍റെ കുട്ടുകാരികളും എന്തിന് സൗദിയില്‍ നിന്ന് പ്രിതേച്ചി വരെ വിളിച്ചു.... അവര്‍ കണ്ണേട്ടന്‍റെ കാര്യം പറഞ്ഞുതുടങ്ങുമ്പോള്‍ കണ്ണേട്ടനെ പറ്റി ഒന്നും കേള്‍ക്കണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞ് കട്ടാക്കി... രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോ കണ്ണേട്ടന്‍റെ കോളും വരാതെയായി.... ഞാന്‍ അമ്മയുടെ കുടെ ആ മുറിയില്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടി.... രണ്ടുദിവസം കുടെ അങ്ങനെ കടന്നുപോയി.... മനസ് ഇപ്പോഴും മുറിഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്... ചോര കണ്ണിരായി ഒഴുകുകയാണ്... അകള്‍ച്ച ഒരു നോവാണ് എന്ന് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു.... അന്ന് അച്ഛന്‍ ഒരു അഡ്വേക്കേറ്റിനെ കൊണ്ടാണ് വീട്ടില്‍ വന്നത്.... ആദ്യം വേണ്ട എന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും