Chapter Title : വിസ്മയ 8 [Vashalan]

പ്രിയപ്പെട്ട വായനക്കാരെ,കുറച്ച് തിരക്കില്‍ പെട്ട് പോയതു കൊണ്ട്‌ കുറച്ച് താമസിച്ചു എന്നറിയാം.

ഈ കഥയ്ക്ക് നിങ്ങൾ നൽകിവരുന്ന വലിയ പിന്തുണയ്ക്കും പ്രോത്സാഹനത്തിനും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ നന്ദി. നിങ്ങളുടെ ഓരോ പ്രതികരണങ്ങളും കമന്റുകളും എനിക്ക് നൽകുന്ന സന്തോഷം വളരെ വലുതാണ്. തുടർന്നുള്ള ഭാഗങ്ങളിലും നിങ്ങളുടെ ഈ സ്നേഹവും സപ്പോർട്ടും കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

രാവിലെ ജനൽപ്പാളികൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തിയ വെളിച്ചം അഭിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്കാണ് ആദ്യം പതിച്ചത്. പെട്ടെന്ന് ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഞെട്ടി ഉണർന്ന അവൻ ചുറ്റും നോക്കി. മുറിക്കുള്ളിൽ നേർത്ത തണുപ്പ് ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ പുറകിൽ കൈകൾ ചുറ്റി, നെഞ്ചോട്

ചേർന്ന് സുഖമായി ഉറങ്ങുന്ന വിസ്മയയെ കണ്ടപ്പോൾ ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് തലേദിവസം രാത്രി നടന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം അവന്റെ ഓർമ്മയിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി.

അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ കൈകൾ മാറ്റി കിടക്കയിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. വിസ്മയയുടെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ എല്ലാം കൃത്യമായി ഇട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അവളുടെ മുഖത്തെ ആ ശാന്തതയിൽ ഇന്നലത്തെ  സുഖത്തിന്റെ ഭാവങ്ങൾ ബാക്കിയുള്ളതുപോലെ അവന് തോന്നി.

അവൻ വേഗം എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ കൈലി ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിയുടുത്തു. പുറത്ത് ഹാളിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും സംസാരശബ്ദം കേൾക്കാം. അവർ ഉണർന്നു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അബിയുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും പടപടാ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ അമ്മ തന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയാൽ എല്ലാം കണ്ടുപിടിക്കുമോ എന്നൊരു ഭയം അവനെ

വല്ലാതെ പിടികൂടി.

അവൻ പതുക്കെ വിസ്മയയുടെ തോളിൽ തട്ടി അവളെ വിളിച്ചു.

അബി: (പതുക്കെ) "വിസ്മയേ... വിസ്മയേ... എഴുന്നേൽക്ക്, നേരം വെളുത്തു. അമ്മയും അച്ഛനും എഴുന്നേറ്റു."

വിസ്മയ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ഉറക്കച്ചടവോടെ അവൾ അബിയെ നോക്കി വശ്യമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. തലേരാത്രിയിലെ സംഭവങ്ങൾ അവളെ ഒട്ടും അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നില്ലെന്ന് ആ ചിരിയിൽ നിന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. അവൾ ബെഡിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ മുടി ഒതുക്കിക്കെട്ടി.

വിസ്മയ: "ചേട്ടൻ എന്തിനാ ഇപ്പോഴും ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്? സാധാരണ പോലെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങ്. ബാക്കി ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം."

വിസ്മയ പറഞ്ഞതുകേട്ട് അബി അവളോട് ഇന്നലെ നടന്ന കാര്യങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കൽക്കൂടി

ക്ഷമ ചോദിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതാണ്. പക്ഷേ, അവൾ കൈകൾ ഉയർത്തി