ദിവസങ്ങൾ നിമിഷങ്ങൾ പോലെ കടന്നു പോയി… അല്ലെങ്കിലും മിഡിലീസ്റ്റിന്റെ പ്രത്യേകതയാണത് ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും പോകുന്നതു അറിയുകേയില്ലാ…..
അന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിലെ ലേബർ റൂമിൽ വല്ലാത്തൊരു തിരക്കായിരുന്നു. പുറത്ത് സന്ധ്യ മയങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. സിനി തന്റെ റൗണ്ട്സ് കഴിഞ്ഞ് തിരികെ ക്യാബിനിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴാണ് നഴ്സ് മേരി പരിഭ്രമത്തോടെ ഓടി വന്നത്.
” മാഡം… ബെഡ് നമ്പർ 3-ലെ പേഷ്യന്റ് അല്പം ക്രിട്ടിക്കലാണ്. പെട്ടെന്ന് ഒരു ബ്ലീഡിങ്… ”
സിനി ഉടനെ തന്നെ തിയേറ്ററിലേക്ക് പെട്ടന്നു നടന്നു… അവിടെ റൂബൻ പേഷ്യന്റിനെ സ്റ്റെബിലൈസ് ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, പക്ഷേ കൈകൾക്ക് നല്ല ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു…
” മാം… പ്ലാസന്റൽ അബ്രപ്ഷൻ (Placental Abruption) ആണ്. ബിപി താഴുകയാണ്… പേഷ്യന്റ് വല്ലാതെ ബ്ലീഡ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഐ ഹാവ് ഇൻഫോംഡ് അനസ്തേഷ്യ… ബിപി 90/60 ആണ്. നമുക്ക് വേഗത്തിൽ സർജറി തുടങ്ങിയാലോ…? ” റൂബൻ വളരെ കൃത്യമായി റിപ്പോർട്ട് നൽകി.
” യെസ് റൂബൻ. നമുക്ക് സമയം കളയാനില്ല. സ്ക്രബ് അപ്പ്…! ” സിനി ആജ്ഞാപിച്ചു.
മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ അവർ രണ്ടുപേരും നീല സർജിക്കൽ ഗൗൺ ധരിച്ച്, മാസ്ക് വെച്ച് ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്ററിലെ ആ തീവ്രമായ വെളിച്ചത്തിന് കീഴിൽ നിന്നു. ചുറ്റും നഴ്സുമാരും മെഷീനുകളുടെ ചെറിയ ശബ്ദവും മാത്രം…
സിനിയുടെ വിരലുകൾ വേഗത്തിൽ ചലിച്ചു. റൂബൻ അവളുടെ ഓരോ നീക്കവും മുൻകൂട്ടി കണ്ടു ഉപകരണങ്ങൾ കൈമാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ ചോദിക്കുന്നതിന് മുൻപേ ഓരോ ഇൻസ്ട്രുമെന്റും അവന്റെ കയ്യിൽ റെഡിയായിരുന്നു. ആ ഒരു സിൻക്രോണൈസേഷൻ സിനിയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി…
