“…. സമയം അങ്ങനെ നീണ്ട് കാലങ്ങളായി കിടക്കുകയല്ലേ മോനേ…”. താര ഷെഡ്ഡി വലിച്ച് കയറ്റുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു.
രാജേഷ് അമ്മയുടെ കാലിൻ്റെ നേർക്ക് സ്മർട്ട് വിരിയിച്ച് കാണിച്ചു. താര അവളുടെ കാലുകൾ ആ സ്കർട്ടിൻ്റെ ഉള്ളിലേക്കിട്ടൂ.
രാജേഷ് അമ്മയെ മുഴുവനായി നോക്കാൻ വേണ്ടി രണ്ടടി പുറകിലേക്ക് നീങ്ങി.
“….എന്ത് ചരക്കാ അമ്മ …”. രാജേഷ് പറഞ്ഞു.
“… അപ്പോൾ ഞാൻ പണ്ട് നിൻ്റെ കണ്ണീൽ ചരക്കല്ലായിരുന്നു അല്ലേ…”. താര കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.
“… അന്ന് നാടൻ ചരക്ക് …ഇന്ന് പരിഷ്ക്കാരീ ചരക്ക് …”. രാജേഷ് ചിരിച്ചുക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഇരുവരും ചിരിച്ചുക്കൊണ്ട് ബാഗുകൾ എടുത്ത് വാതിൽ പൂട്ടി ഇറങ്ങി.
രാജേഷും താരയും ആഡംബരപൂർണ്ണമായ ആ ട്രാവലറിനുള്ളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ അവരെ സ്വീകരിച്ചത് ഒരു കൊച്ചു വീടിന് സമാനമായ സൗകര്യങ്ങളായിരുന്നു. ഒരു കാരവാൻ പോലെ സജ്ജീകരിച്ചിരുന്ന ആ വാനിന്റെ ഉള്ളിൽ യാത്രക്കാർക്ക് പരമാവധി സുഖം നൽകുന്ന രീതിയിലായിരുന്നു ക്രമീകരണങ്ങൾ.
സാധാരണ സീറ്റുകൾക്ക് പകരം, ചാരി കിടക്കാൻ പാകത്തിന് അഞ്ച് വലിയ ലതർ സോഫകളാണ് വാനിന്റെ വരി വരിയായി നിരത്തിയിരുന്നത്. യാത്രയുടെ ക്ഷീണമറിയാതെ സുഖമായി ഇരിക്കാനും വേണമെങ്കിൽ കാലുനീട്ടി കിടക്കാനും പാകത്തിനായിരുന്നു അവയുടെ വലിപ്പം. സോഫകളുടെ തല വയ്ക്കുന്ന ഭാഗം പ്രത്യേകം രൂപകൽപ്പന ചെയ്തതും അല്പം ഉയർന്നതുമായിരുന്നു. ഇത് കഴുത്തിന് നല്ല പിന്തുണ നൽകുന്നതിനൊപ്പം, പുറകിലെ കാഴ്ചകളിൽ നിന്നും മറ്റ് യാത്രക്കാരിൽ നിന്നും അല്പം സ്വകാര്യതയും നൽകിയിരുന്നു.
