വാതിലിൽ ഒരു പതുക്കെയുള്ള മുട്ടൽ കേട്ടു. നോക്കുമ്പോൾ താരയാണ്. യാത്രയ്ക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി അവൾ മകന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നതായിരുന്നു. രാജേഷ് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കവർ തുറന്നു. അതിൽ നിന്നും വളരെ മോഡേൺ ആയ, ഉടലിനോട് ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന ഒരു ലോങ്ങ് സ്കർട്ടും ടോപ്പും അവൻ പുറത്തെടുത്തു.
“അമ്മേ… ഈ യാത്രയിൽ അമ്മ ഇത് ധരിച്ചാൽ മതി,” രാജേഷ് ആ വസ്ത്രം അവൾക്ക് നേരെ പിടിച്ചു.
താരയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. “ഇതോ? എടാ… ഞാൻ സാരി ഉടുത്താൽ പോരെടാ? നിന്റെ അമ്മായിയമ്മയുടെ മുന്നിൽ ഇങ്ങനെയുള്ള തുണിയൊക്കെ ഇട്ട് ഞാൻ എങ്ങനെയാ നിൽക്കുന്നത്?” അവൾ നാണത്തോടെയും അല്പം ആശങ്കയോടെയും ചോദിച്ചു.
“പോരാ… അമ്മ ഇത് തന്നെ ഇടണം. ആ ജയ തള്ളയുടെ കണ്ണ് തള്ളണം. എന്റെ അമ്മ എത്ര വലിയ ചരക്കാണെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കണ്ടേ?” രാജേഷ് വാശി പിടിച്ചു.
“ഓ… ശരി ശരി, ഞാൻ പോയി ഡ്രസ്സ് മാറ്റിയിട്ട് വരാം,” അവൾ അത് വാങ്ങി തിരിയാൻ ആഞ്ഞപ്പോൾ രാജേഷ് അവളുടെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി.
“പോകണ്ട… ഇവിടെ നിന്ന് മാറിയാൽ മതി,” അവന്റെ സ്വരത്തിൽ ഒരുതരം അധികാരം നിഴലിച്ചു.
താര ഒന്ന് വിറച്ചു.
“ഇവിടെ വെച്ചോ? എടാ… നിന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചോ?” അവളുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി.
രാജേഷ് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല, പകരം അവളുടെ തോളിലിരുന്ന സാരിയുടെ തലപ്പ് പതുക്കെ അടർത്തി മാറ്റി.
സ്വന്തം മാതാവിൻ്റെ വിരിഞ്ഞ മാറിലെ വിയർപ്പും ഉടൽഗന്ധവും അവന്റെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളെ പൊള്ളിച്ചു.
