രാഘവൻ പതുക്കെ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “എങ്ങനെയുണ്ട് മോളേ നിന്റെ പുതിയ സാർ? നിനക്ക് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്ലാസ്സ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ? മോൾ വിചാരിച്ച പോലെ ഗൗരവക്കാരനാണോ പുള്ളി?”
വിസ്മയ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അച്ഛനെ നോക്കി മറുപടി നൽകി, “ഇല്ല അച്ഛാ… ഞാൻ വിചാരിച്ചതുപോലെയല്ല. സാർ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു തരുന്നത് കേട്ടാൽ പരീക്ഷ എളുപ്പമാകും എന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നുണ്ട്. വലിയ ജാടയൊന്നുമില്ല, സംസാരിക്കാനും നല്ല രസമാണ്.”
സരസ്വതി ഇടയ്ക്ക് കയറി ചോദിച്ചു, “പഠിപ്പിക്കുന്നത് കൊള്ളാം, പക്ഷേ സാർ അവിടെയിരുന്ന് നിന്നെ വല്ലാതെ ശകാരിച്ചോ?”
വിസ്മയ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ഏയ്… ശകാരിക്കാനൊന്നും പോയില്ല
അമ്മേ. സാർ എന്റെ നോട്ട്സ് ഒക്കെ വായിച്ചു നോക്കി കാര്യങ്ങൾ ലളിതമായി പറഞ്ഞു തന്നു. ആദ്യ ദിവസമായതുകൊണ്ട് അധികം പണിയൊന്നും തന്നില്ല. എങ്കിലും സാറിന്റെ ആ ഒരു രീതി… അത് എനിക്ക് വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.”
അവളുടെ സംസാരത്തിൽ നിന്ന് വിസ്മയയ്ക്ക് ശിവശങ്കർ സാറിനോട് വലിയൊരു ബഹുമാനവും താല്പര്യവും തോന്നിയിട്ടുണ്ടെന്ന് രാഘവന് മനസ്സിലായി. “അതൊക്കെ മതി മോളേ… നിനക്ക് മനസ്സിന് പിടിച്ച ഒരാളാകുമ്പോൾ പഠിക്കാനും എളുപ്പമാകും. ഇനി ഈ ആവേശത്തിൽ മുടങ്ങിയ പാഠങ്ങളൊക്കെ വേഗം തീർക്കാൻ നോക്ക്,” രാഘവൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അവർ രണ്ടുപേരും പുറത്തേക്ക് പോയ ശേഷം വിസ്മയ ഡ്രസ് മറ്റി നൈറ്റി ഇട്ടു കൊണ്ട് കട്ടിലിൽ ചെന്നു കിടന്നു.
ശിവശങ്കർ സാറിന്റെ ആ വശ്യമായ ചിരിയും ഗൗരവമുള്ള കണ്ണുകളും അവളുടെ മനസ്സിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. ഫാനിന്റെ നേർത്ത കാറ്റേൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ചിന്തകൾ പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്നും മാറി ശിവശങ്കർ സാറിന്റെ വശ്യമായ രൂപത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു. ഒരു പ്രൊഫസർ എന്ന നിലയിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗൗരവത്തേക്കാൾ വിസ്മയയുടെ ഉള്ളിൽ തറച്ചു നിന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പൗരുഷമുള്ള ശരീരമായിരുന്നു.
