സാർ മുറിയിലേക്ക് ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു, “ഈ മുറി കൊള്ളാം, നല്ല വെളിച്ചം വരുന്നുണ്ട്. ഇവിടെയിരുന്ന് പഠിച്ചാൽ കാര്യങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് തലയിൽ കയറും.” മുറി മൊത്തത്തിൽ നിരീക്ഷിക്കുന്നതിനിടയിൽ സാറിന്റെ കണ്ണുകൾ കട്ടിലിൽ കിടന്നിരുന്ന വിസ്മയയുടെ ബ്രായിലും ഷഡിയിലും
ഉടക്കി. വിസ്മയ അപ്പോഴാണ് അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്; അവൾ വല്ലാത്തൊരു പരിഭ്രമത്തോടെ ആരും കാണാത്ത രീതിയിൽ അത് വേഗം എടുത്തു മാറ്റി. പക്ഷേ ശിവശങ്കർ സാർ അത് കണ്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ഗൗരവം പടർന്നു.
”വിസ്മയ, സമയം കളയണ്ട… നീ വേഗം റെഡിയാകൂ,” സാർ അല്പം ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് രാഘവനെയും സരസ്വതിയെയും നോക്കി അദ്ദേഹം തുടർന്നു, “പിന്നെ എനിക്കൊരു ചെറിയ ഡിമാൻഡ് ഉണ്ട്.”
സാർ എന്താണ് പറയാൻ പോകുന്നത് എന്നറിയാൻ അവർ മൂന്നുപേരും ആകാംക്ഷയോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
”ഞാൻ കുട്ടിയെ പഠിപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ ഞങ്ങളെ ആരും ശല്യം ചെയ്യരുത്. ഇടയ്ക്കിടെ ചായയോ കാപ്പിയോ ഭക്ഷണവുമായി ആരും
വരേണ്ടതില്ല. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് ചോദിക്കാം, അപ്പോൾ തന്നാൽ മതി. പക്ഷേ ഞാൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ തരാതിരിക്കരുത്,” അദ്ദേഹം ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
രാഘവൻ ഉടനെ മറുപടി നൽകി, “തീർച്ചയായും സാർ, സാർ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ. ഞങ്ങൾ ആരും അങ്ങോട്ട് വന്ന് ശല്യം ചെയ്യില്ല. എല്ലാം സാറിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ നടക്കട്ടെ.”
അതും പറഞ്ഞ് അച്ഛനും അമ്മയും മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി. ശിവശങ്കർ സാർ പതുക്കെ വിസ്മയയുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ ഒന്ന് ചാരി. മുറിക്കുള്ളിലെ ആ തണുപ്പിലും നിശബ്ദതയിലും വിസ്മയയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അവൾക്ക് തന്നെ കേൾക്കാമായിരുന്നു. സുന്ദരനായ പ്രൊഫസറും താനും മാത്രം
