“അയ്യോ ആന്റി…!”
ഞാൻ പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
“എന്താടാ വിശാലേ?” ആന്റി ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“നേരത്തെ, ഉച്ച സമയത്ത് വിരിച്ചിരുന്ന തുണികളൊക്കെ ടെറസിൽ നിന്നും എടുത്തായിരുന്നോ?”
“അയ്യോ! ഇല്ല! എന്റെ ദൈവമേ… ഞാൻ ആ കാര്യം മറന്നുപോയി. കിച്ചുവിന്റെയും എന്റെയും ഒക്കെ നല്ല തുണികൾ അതിലുണ്ട്. ഈശ്വരാ… ഇപ്പൊ അതെല്ലാം നനഞ്ഞു കുതിർന്നു കാണുമല്ലോ.”
ആന്റി നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് പരിഭ്രാന്തിയോടെ പറഞ്ഞു.
“ആന്റി പേടിക്കേണ്ട, നമുക്ക് ഇവിടെ നിന്ന് സമയം കളയാതെ വേഗം പോയി അതൊക്കെ ചെന്നെടുക്കാം.”
ഞാൻ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും വേഗം സ്റ്റെപ്പുകൾ കയറി മുകളിലെ ടെറസിലേക്ക് ഓടി. ടെറസിന്റെ വാതിൽ തുറന്നതും കനത്ത മഴയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് ഞങ്ങളുടെ മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചുകയറി. പുറത്ത് നല്ല ശക്തിയിലാണ് മഴ പെയ്യുന്നത്.
അഴയിൽ കിടക്കുന്ന തുണികളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അതാകെ നനഞ്ഞു ഒരുപരിവം ആയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
“വിശാലേ… നല്ല മഴയുണ്ടെടാ… മോൻ നനയാൻ നിൽക്കണ്ട, ഞാൻ അത് ചെന്ന് വേഗം എടുത്തുകൊണ്ട് വരാം.”
ആന്റി എന്നെ തടയാൻ നോക്കി.
“ഏയ്… അത് വേണ്ട. നമ്മുക്ക് രണ്ടു പേർക്കും ഒരുമിച്ചു ചെല്ലാം. അതാവുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് എടുത്ത് കഴിയും.”
എന്നും പറഞ്ഞ് ഞാൻ മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. പിന്നാലെ ആന്റിയും ആ തണുത്ത മഴയിലേക്ക് ചുവടുകൾ വെച്ചു.
അഴയിൽ നിന്നും ഓരോ തുണികളായി വലിച്ചെടുക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ഞാൻ സീമ ആന്റിയെ ശരിക്കുമൊന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്.
