“പുറത്ത് എന്തൊരു മഴയാലേ ആന്റി…”
ഫ്രിഡ്ജിലേക്ക് സാധനങ്ങൾ കയറ്റിവെച്ച്, അതടച്ച ശേഷം ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“അതെന്നേ…. കിച്ചു സൂക്ഷിച്ചും കണ്ടുമൊക്കെ കാർഓടിച്ചു പോയാൽ മതിയായിരുന്നു.”
അവസാന ചായഗ്ലാസും കഴുകി കഴിഞ്ഞ അവർ പറഞ്ഞു.
“ആന്റി അതോർത്തു വെറുതെ ടെൻഷൻ അടിക്കുകയൊന്നും വേണ്ട. അവൻ പടമൊക്കെ കണ്ട് കൃത്യ സമയത്ത് വീട്ടിൽ എത്തും. അല്ല സോറി, പറഞ്ഞത് പോലെയവൻ പടത്തിന് പോയതല്ലലോ പെണ്ണിനെ കാണാൻ പോയതല്ലേ.”
ആന്റിയെ ഒന്ന് ചിരിപ്പിക്കാൻ ഞാനൊരു ചെറിയ പരിശ്രമം നടത്തി.
പക്ഷെ വലിയ ചിരിയൊന്നും തിരിച്ചു കിട്ടിയില്ല. പകരം ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നു എനിക്ക് കിട്ടിയത്.
“അല്ല? വിശാലിനും ഇല്ലേ ഇങ്ങനെ കറങ്ങാൻ ഒക്കെ പോവാനായി ഒരു ഗേൾ ഫ്രണ്ട്?”
ആന്റിയുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് എന്റെ നെഞ്ചോന്ന് കാളിപ്പോയി. കാരണം, അവരിൽ നിന്നും ഞാനൊരിക്കലും കേൾക്കുമെന്ന് വിചാരിച്ച ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നില്ല അത്.
അതിന്റെ ഉത്തരം എനിക്കങ്ങനെ ഗേൾ ഫ്രണ്ട്സ് ആയിട്ട് ആരുമില്ല എന്നത് തന്നെയായിരുന്നുവെങ്കിലും, ആയൊരു നിമിഷത്തിൽ എനിക്കത് പറയാൻ തോന്നിയില്ല. അവർ എന്നെ കുറച്ചു കണ്ടാലോ എന്നൊരു പേടി എന്റെയുള്ളിൽ വന്നു. അതുകൊണ്ട് “ആ.. എനിക്കും ഉണ്ട്” എന്ന് പറയാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.
പക്ഷെ, ഞാനത് പറയാൻ നാവുയർത്തിയതും, തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം എന്റെ ഉൾബോധമനസ്സിൽ നിന്നുമൊരു വിളി വന്നു.
സത്യത്തിൽ ഇല്ലായെന്ന് പറയുന്നതല്ലേ നല്ലത്? അതാവുമ്പോൾ ആന്റിക്ക് എന്റെയടുത്ത് വീണ്ടുമൊരു സെന്റിമെന്റ്സ് ഒക്കെ തോന്നില്ലേ?. മാത്രമല്ല, ഈയൊരു സാഹചര്യത്തിൽ ആന്റിയും എന്നെ പോലെ തന്നെ മനസ്സ് തുറന്ന് സംസാരിക്കാനും, തന്റെ ലൈംഗിക ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാനും പറ്റാതെ ഒരു ഇണയില്ലാതെ കഴിയുന്ന ഒരു സ്ത്രീയല്ലേ?. അതുകൊണ്ട് എനിക്കങ്ങനെ ആരും ഇല്ലെന്ന് പറയുന്നതല്ലേ ഏറ്റവും ഉചിതം?. അതുകൊണ്ട് തങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ ഒറ്റപ്പെടൽ അനുഭവിക്കുന്ന ഒരാളാണ് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് എന്ന ചിന്ത അവരിൽ എന്നോടുള്ള അനുകമ്പയും താല്പര്യവും കൂട്ടാനെ സാധ്യതയുള്ളു.
