ശനിയാഴ്ച ഉച്ചകഴിഞ്ഞുള്ള സമയം. സ്വാതിയുടെ വീട്ടിൽ അച്ഛനും അമ്മയും ബന്ധുവീട്ടിൽ ഒരു കല്യാണത്തിന് പോയിരിക്കുകയായിരുന്നു. വൈകുന്നേരമേ അവർ തിരിച്ചെത്തുകയുള്ളൂ. വീട്ടിൽ തനിച്ചായ ആ ഉച്ചനേരം സ്വാതിക്ക് തന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പുറത്തുകേൾക്കാവുന്നത്ര ഉച്ചത്തിലാണെന്ന് തോന്നി. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു ദിവസമായി അവളുടെ മനസ്സിൽ ആ പഴയ വീടും ജയചന്ദ്രനും മാത്രമായിരുന്നു.
കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് അവൾ ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു. ഇന്ന് അവൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത് കടും പച്ച നിറമുള്ള, വളരെ ടൈറ്റായ ഒരു ചുരിദാറായിരുന്നു. അതിനുള്ളിൽ തുന്നിച്ചേർത്ത പാഡുകളുള്ള ഒരു ബ്രായാണ് അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ആ ചുരിദാറിന്റെ ടോപ്പിൽ അവളുടെ മാറിടങ്ങൾ കൂടുതൽ കൂർത്തു നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ദുപ്പട്ട ഒരു വശത്തേക്ക് മാത്രം ഇട്ട്, തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ വടിവുകൾ ഒന്നും മറയാത്ത രീതിയിലാണ് അവൾ ഒരുങ്ങിയത്. താഴെ വിരിഞ്ഞ ചന്തികളെ കൂടുതൽ എടുത്തുകാണിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള ലെഗ്ഗിൻസും. കണ്ണെഴുതി, ചുണ്ടിൽ നേരിയതായി ഒരു ലിപ്സ്റ്റിക്കും ഇട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് തന്നെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി നാണം തോന്നി.
കൃത്യം രണ്ടുമണിയായപ്പോൾ മുൻവശത്തെ വാതിലിൽ ഒരു മുട്ട് കേട്ടു. വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ പുറത്ത് രാധാമണി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവർ സ്വാതിയെ അടിമുടി ഒന്നൂറി നോക്കി.
“എന്റെ പെണ്ണെ… നീ ഇത് ആളെ കൊല്ലാൻ ഇറങ്ങിയേക്കുവാണോ? ഈ വേഷത്തിൽ നിന്നെ കണ്ടാൽ ജയേട്ടൻ ഇന്ന് നിന്നെ ജീവനോടെ വിടുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല,” രാധാമണി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ സ്വാതിയുടെ അരക്കെട്ടിൽ ഒന്നു നുള്ളി.
