അമ്മയും മകളും: സ്നേഹത്തിന്റെ പുതിയ പുലരി 1 [Kambi Chettan] 443

ബാത്ത്റൂമിന്റെ അടഞ്ഞ വാതിലിന് പുറത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ബ്ലേഡ് ചലിക്കുന്ന ശബ്ദവും വെള്ളം ഒഴിക്കുന്ന ശബ്ദവും അവൻ കേട്ടു. ലതിക തന്റെ ശരീരത്തെ അത്രമേൽ വൃത്തിയാക്കുന്നത് തനിക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന ബോധം അവനെ വല്ലാതെ ഉലച്ചുകളഞ്ഞു. അൽപ്പസമയത്തിന് ശേഷം വാതിൽ തുറന്ന് ലതിക പുറത്തു വന്നപ്പോൾ അവൾ വല്ലാത്തൊരു പുതുമയുള്ള പൂവ് പോലെ തോന്നി.

“ഞാൻ… ഞാൻ ഇനി ഇറങ്ങട്ടെ സാറേ,” വേഷം മാറി തിരികെ പോകുമ്പോൾ അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ അമർത്തി.

ആ ദിവസം അവർക്കിടയിൽ വലിയൊരു മാറ്റത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു. ലതികയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ഒരുതരം നിശ്ചയദാർഢ്യമുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം അവൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കില്ല വരുന്നത് എന്നൊരു സൂചന നൽകുന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ആ യാത്ര പറയൽ.

ആ തറവാട് വീടിന്റെ ഏകാന്തതയിൽ തലേദിവസത്തെ കുളിർമയാർന്ന ഓർമ്മകൾ ബാക്കിനിൽക്കെയാണ് പിറ്റേന്ന് ലതിക എത്തിയത്. പക്ഷേ അവളുടെ മുഖം വല്ലാതെ വാടിയിരുന്നു. പതിവുള്ള ആ ചെറിയ പുഞ്ചിരി പോലുമില്ലാതെ അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് കയറി.

“എന്തുപറ്റി ലതികാ? മുഖമെന്താ ഇത്ര വല്ലാതെ?” ശ്രീനാഥ് അവളുടെ അരികിലെത്തി ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നോണം ചോദിച്ചു.

അവന്റെ ആ കരുതൽ നിറഞ്ഞ ചോദ്യം കേട്ടതും അവളുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം അണപൊട്ടി ഒഴുകി. “അയാൾ ഇന്നലെയും കുടിച്ച് ബോധമില്ലാതെയാണ് വന്നത് സാറേ… പൈസ ചോദിച്ചു തന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് എന്നെ നിലത്തിട്ട് ചവിട്ടി. പോരാത്തതിന് കേട്ടാലറയ്ക്കുന്ന തെറികളും. മക്കളുടെ മുന്നിൽ വെച്ചാണ് ഇതൊക്കെ.” തന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ നീലിച്ച പാട് കാണിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ഏങ്ങിക്കരഞ്ഞു.