ലതിക ചിരിയടക്കി പ്രീതിയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. അവൾ മകളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “എന്റെ മോളേ… നിനക്ക് ഇതൊന്നും അറിയില്ലല്ലോ. പുരുഷന്മാരുടെ ആ സാധനം എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ പാവം പോലെ ഇരിക്കില്ല. നമ്മളെപ്പോലെയുള്ള പെണ്ണുങ്ങളെ കാണുമ്പോഴോ, പെണ്ണിനെ തുണി ഒന്നും ഇല്ലാതെ കാണുമ്പോഴോ, നമ്മൾ അവരുടെ മേത്ത് ഇങ്ങനെ തട്ടി ഉരുമ്മി ഇരിക്കുമ്പോഴോ അത് പെട്ടെന്ന് ഇരുമ്പ് പോലെ കടുപ്പമാകും. അതിനെയാണ് ഈ ‘കമ്പിയാവുക’ എന്ന് പറയുന്നത്.”
പ്രീതിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. അവൾ അല്പം ഭയത്തോടെയും അതിലേറെ അത്ഭുതത്തോടെയും ശ്രീനാഥിന്റെ തുടകളിലേക്ക് നോക്കി. തന്റെ ചന്തികൾ അമർന്നിരിക്കുന്ന ഭാഗത്ത് ആ മുണ്ടിന്റെ മറവിൽ ഒരു കടുപ്പം അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അപ്പോൾ… അപ്പോൾ സാറിനും ഇപ്പോൾ അങ്ങനെ ആയിട്ടുണ്ടോ?” അവൾ വിറയലോടെ ചോദിച്ചു.
ശ്രീനാഥ് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളെ തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. “പിന്നെയില്ലാതെ… നിന്നെപ്പോലെ ഇത്രയും സുന്ദരിയായ ഒരു കുട്ടി എന്റെ മടിയിൽ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, എന്റെ ഈ സാധനം കമ്പിയാകാതെ പിന്നെ എങ്ങനെയാ?”
ലതിക അവളുടെ കൈ പതുക്കെ പിടിച്ച് ശ്രീനാഥിന്റെ മുണ്ടിന് മുകളിലെ ആ തള്ളിച്ചയിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുത്തു. “തൊട്ടു നോക്ക് പ്രീതി… കമ്പിയാണോ അതോ പഞ്ഞിയാണോ എന്ന് നീ തന്നെ അറിഞ്ഞോ.”
ആ മുണ്ടിന്റെ മറയ്ക്കുള്ളിലെ ചൂടുള്ള കടുപ്പമേറിയ ആ ഭാഗത്ത് പ്രീതിയുടെ വിരലുകൾ ആദ്യമായി സ്പർശിച്ചു. അമ്മ പറഞ്ഞ ആ ‘കമ്പി’ എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം പ്രായോഗികമായി അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. അവൾ അറിയാതെ ശ്രീനാഥിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി.
