ലതിക ഇതൊക്കെ കണ്ടുകൊണ്ട് ഒരു ഭാവഭേദവുമില്ലാതെ ചായ കുടിച്ചു തീർത്തു. “സാറിന് ഇഷ്ടമായെങ്കിൽ ആയിക്കോട്ടെ മോളേ… അതൊക്കെ ഓരോ ഭാഗ്യമല്ലേ,” ലതിക പ്രീതിയോട് ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ പ്രീതിക്ക് പതുക്കെ ധൈര്യം വന്നു. സാർ തന്നെ തൊടുന്നത് ഒരു തെറ്റല്ലെന്നും, അമ്മ അത് ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്നും അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ തന്റെ ശരീരം ഒന്നുകൂടി സാറിലേക്ക് ചായ്ച്ചു വെച്ചു. ബ്ലൗസിന്റെ തുറന്ന ഭാഗത്ത് അവന്റെ വിരലുകൾ തലോടുമ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ കണ്ണുകളടച്ചു ആ നിമിഷം ആസ്വദിച്ചു.
“ലതികേ, ഈ കുട്ടി ഒരു പാവമാണെന്ന് നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാ… പക്ഷെ ഇവൾക്ക് നല്ല കഴിവുണ്ട്,” ശ്രീനാഥ് ലതികയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
“ഇവിടെ ഇങ്ങനെ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ് ഇരിക്കാൻ ഒരു സുഖമില്ല,” ലതിക പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവൾ പ്രീതിയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ച് ഒന്ന് അമർത്തി. “മോളേ, നീ സാറിന്റെ മടിയിൽ കയറി ഇരിക്ക്. അവിടെയാകുമ്പോൾ നിനക്ക് നല്ല സുഖമായിട്ട് ഇരിക്കാം, സാറിനും സന്തോഷമാകും.”
പ്രീതിയുടെ ഹൃദയം പടപടാ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു നിമിഷം അവൾ തന്റെ അമ്മയെയും പിന്നെ സാറിനെയും മാറി മാറി നോക്കി. അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ ഉറച്ച പ്രോത്സാഹനം കണ്ടപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. നാണം കൊണ്ട് അവളുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തു. അവൾ മടിച്ചു മടിച്ചു ശ്രീനാഥിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
ശ്രീനാഥ് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ തന്റെ കരുത്താർന്ന കൈകൾ നീട്ടി അവളെ സ്വീകരിച്ചു. “വാ മോളേ… പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല,” അവൻ അവളുടെ വിരിഞ്ഞ അരക്കെട്ടിൽ കൈകൾ കൊരുത്ത് അവളെ തന്റെ മടിയിലേക്ക് ഇരുത്തി.
