“സാറേ… ഇതിന് ഒരു പ്രത്യേക മണമാണല്ലോ,” പ്രീതി ചുണ്ടുകൾ നാവുകൊണ്ട് തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ലതിക പ്രീതിയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് അവളുടെ തലയിൽ തലോടി. “അതാണ് മോളേ പൗരുഷത്തിന്റെ ഗന്ധം. ഇനി നിനക്കിത് മറക്കാൻ കഴിയില്ല.”
ശ്രീനാഥ് അവരെ രണ്ടുപേരെയും തന്റെ വശങ്ങളിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ആ വന്യമായ ആവേശത്തിന് ശേഷം ആ പഴയ മുറിയിൽ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. മൂവരും ശാരീരികമായും മാനസികമായും തളർന്ന് ആ മരക്കട്ടിലിലേക്ക് തളർന്നു വീണു. ശ്രീനാഥ് നടുവിലായി കിടന്നു, തന്റെ ഇടത് വശത്ത് ലതികയെയും വലത് വശത്ത് പ്രീതിയെയും അവൻ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അവരുടെ വിറയൽ അപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി വിട്ടുമാറിയിരുന്നില്ല. ലതികയുടെയും പ്രീതിയുടെയും പൂറുകളിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കൊഴുകിയ ആ മദജലം കട്ടിലിലെ വിരിയിൽ പടർന്നു പിടിച്ചു. ആ നനവ് അവരുടെ തുടകളിൽ ഒരു തണുപ്പ് പടർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശ്രീനാഥ് ആശ്വാസത്തോടെ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. അവൻ ആദ്യം ലതികയുടെ നെറ്റിയിൽ സ്നേഹപൂർവ്വം ചുംബിച്ചു, പിന്നെ പ്രീതിയുടെ അടുത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ ഉമ്മ വെച്ചു.
“സാറേ… എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല…” പ്രീതി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു. “ഇത്രയും സുഖം ഈ ലോകത്ത് ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.”
ലതിക അവളുടെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ചിരിച്ചു. “അമ്മ പറഞ്ഞില്ലേ മോളേ… ഇത് അനുഭവിച്ചു തന്നെ അറിയണം. സാർ നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും തന്ന ഈ സ്നേഹം വലിയൊരു പുണ്യമാണ്.”
