അവൾ ശ്രീനാഥിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “പക്ഷേ സാറേ… ഇത്രയും ദുഃഖം തന്ന ദൈവം ഈ ഒരു സുഖം ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി മാറ്റി വെച്ചതാകില്ലേ? ജീവിതത്തിൽ ഒന്നും കിട്ടാത്തവർക്ക് ദൈവം നൽകുന്ന ഒരു ‘നഷ്ടപരിഹാരം’. സാറിന്റെ ഈ സ്നേഹവും കരുതലും ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു വലിയ ആശ്വാസമാണ്. ശരീരത്തിന്റെ സുഖം എന്നതിലുപരി, ഞങ്ങളെ സ്നേഹിക്കാൻ ഒരാളുണ്ടെന്ന തോന്നൽ…”
“അതെ സാറേ,” പ്രീതി അവന്റെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. “ദൈവം ഞങ്ങളെ മറന്നു എന്ന് കരുതിയതാ. ഈ നിമിഷം ഞങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ സന്തോഷം വലിയൊരു പുണ്യമായിട്ടേ ഞങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നുള്ളൂ. ഇതിൽ ഞങ്ങൾക്ക് നാണമില്ല, സന്തോഷമേയുള്ളൂ. തകർന്നുപോയ രണ്ട് മനസ്സുകൾക്ക് കിട്ടിയ വലിയൊരു താങ്ങല്ലേ സാർ?”
ലതികയുടെ ഫിലോസഫി കേട്ടപ്പോൾ ശ്രീനാഥിന് അവളോട് വല്ലാത്തൊരു ബഹുമാനം തോന്നി. അവൻ അവരെ രണ്ടുപേരെയും തന്റെ മാറിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. “നിങ്ങൾ ഇനി പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്ത് കരയരുത്. ലതികേ, നിന്റെ കണ്ണീരിന് ഞാൻ മറുപടി നൽകും. പ്രീതി മോളേ, നിനക്ക് ഇനി ഒന്നിനും കുറവുണ്ടാകില്ല. നിങ്ങളുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഇതോടെ തീർന്നു.”
കട്ടിലിന്റെ അറ്റത്ത്, തന്റെ പൂർണ്ണ നഗ്നതയെക്കുറിച്ച് പോലും ബോധമില്ലാതെ ലതിക ഏങ്ങലടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പ്രീതിയും അമ്മയുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു തേങ്ങുകയായിരുന്നു. ശ്രീനാഥ് അവർക്ക് നടുവിൽ ഒരു കൽപ്രതിമയെപ്പോലെ ഇരുന്നു.
ലതിക പതുക്കെ ശ്രീനാഥിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ കടലായിരുന്നു. “സാറേ… എനിക്കൊരു കാര്യം ഏറ്റു പറയാനുണ്ട്. ഉള്ളിൽ വെച്ച് അനുഭവിക്കാൻ വയ്യ,” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
