ശ്രീനാഥ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളെ നോക്കി. അവൾ തുടർന്നു: “നല്ല മാന്യമായി, ഒരു പതിവ്രതയായി ജീവിക്കണം എന്ന് തന്നെയായിരുന്നു എന്റെ ആഗ്രഹം. പക്ഷേ ഈ പട്ടിണിയും ദാരിദ്ര്യവും എന്റെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ ഉലച്ചു കളഞ്ഞു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ… ആദ്യം ഞാൻ സാറിനെ സ്നേഹിക്കാനല്ല, മറിച്ച് ഉപയോഗിക്കാൻ തന്നെയാണ് തുനിഞ്ഞത്. സാർ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.”
ശ്രീനാഥ് അമ്പരപ്പോടെ അവളെ നോക്കി. അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. “സാറിന്റെ കയ്യിലെ കാശ് ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടുമെന്നും, ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടതൊക്കെ സാർ വാങ്ങി തരുമെന്നും കരുതിയാണ് ഞാൻ ആദ്യം സാറിന് എന്നെ തൊടാനും പിടിക്കാനും ഒക്കെ അനുവാദം നൽകിയത്. അതൊരു കച്ചവടമായിട്ടാണ് ഞാൻ കണ്ടത്. പക്ഷേ… സാർ എന്നെ ആദ്യമായി തൊട്ടപ്പോൾ, ഞാൻ കണ്ടത് സാറിന്റെ ശരീരമല്ല, ആ നല്ല മനസ്സിനെയാണ്.”
ലതികയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു അരുവി പോലെ ഒഴുകി. “യാതൊരു അഴിമതിയും കൈക്കൂലിയും ഇല്ലാത്ത, സർക്കാരിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന ആ ശമ്പളം മാത്രം വിശ്വസിച്ചു ജീവിക്കുന്ന സാറിന് ഒരു കുടുംബം പോറ്റാൻ തന്നെ കഷ്ടപ്പാടാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. എനിക്ക് സാറിന്റെ പണമോ വലിയ സമ്മാനങ്ങളോ ഒന്നും വേണ്ട സാറേ. ഈ സ്നേഹം… ഈ ഒരു കരുതൽ മാത്രം മതി. മാസാമാസം എനിക്ക് തരുന്ന ആ 1000 രൂപ കൂലി… അത് മതി എനിക്ക്. പിന്നെ ഇടയ്ക്ക് സാർ പൊതിഞ്ഞു തരുന്ന ആ ഭക്ഷണവും.”
അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ലതികയുടെ നിയന്ത്രണം പാടെ പോയി. തന്റെ നഗ്നമായ ഉടലോടെ അവൾ ശ്രീനാഥിന്റെ കാല്ക്കലിലേക്ക് വീണു. “എന്നെ വെറുക്കരുത് സാറേ…” അവൾ അവന്റെ കാലുകൾ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
