ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. എന്റെ തൊണ്ടയിലൂടെ ആഹാരം ഇറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്റെ മനസ്സു മുഴുവൻ നാളത്തെ യാത്രയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സതീഷ് സാർ എന്നെ സോഫയിലേക്ക് വിളിച്ചിരുത്തി. ഹരി സാറും എന്റെ എതിരെ വന്നിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ആ പഴയ പ്രൊഫസർമാരുടെ ഗൗരവമായിരുന്നു.
“ആയിഷാ…” സതീഷ് സാർ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. “നാളെ രാവിലെ ഞങ്ങൾ നിന്നെ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ കൊണ്ടുപോയി വിടും. നീ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകും. അവിടെ ചെന്നാൽ നീ പഴയ ആ മാന്യയായ ആയിഷക്കുട്ടി തന്നെയായിരിക്കണം. ഇവിടെ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒരു സ്വപ്നം പോലെ നീ മറക്കണം. ആരുമായും നീ ഇതൊന്നും സംസാരിക്കാൻ പാടില്ല.”
ഞാൻ തലകുലുക്കി. “ഇല്ല സാർ… ഞാൻ ആരോടും പറയില്ല…”
“പറയില്ല എന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയാം. കാരണം പറഞ്ഞാൽ നിന്റെ ജീവിതമാണ് നശിക്കുന്നത്,” ഹരി സാർ ഇടപെട്ടു. “പക്ഷേ ഒരു കാര്യം നീ ഓർക്കണം. നീ വീട്ടിലേക്ക് പോവുകയാണെന്ന് കരുതി നിനക്ക് ഞങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാമെന്ന് നീ സ്വപ്നം പോലും കാണരുത്. നീ ഇപ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ അടിമയാണ്. ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം വേശ്യ. ഈ കോളേജ് തുറക്കുമ്പോൾ നീ വീണ്ടും വരും. അന്ന് ഞങ്ങൾ എന്ത് പറയുന്നോ അത് നീ അനുസരിക്കണം.”
സതീഷ് സാർ എന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്ന് എന്റെ കയ്യിൽ ഇറുകെ പിടിച്ചു. “ഞാൻ എപ്പോ ഫോൺ ചെയ്താലും നീ ഫോൺ എടുക്കണം. എനിക്ക് എപ്പോൾ നിന്നെ വേണമെന്ന് തോന്നുന്നുവോ അപ്പോൾ നീ എന്റെ മുന്നിൽ കാലും വിടർത്തി കിടന്നു തരണം. അത് ചിലപ്പോൾ എന്റെ മുറിയിലാകാം, അല്ലെങ്കിൽ വേറെ ഏതെങ്കിലും ഹോട്ടലിലാകാം, അതുമല്ലെങ്കിൽ ഇതുപോലെ എന്റെ കൂട്ടുകാർക്ക് വേണ്ടിയാകാം. എന്ത് തന്നെയായാലും നീ എതിർക്കാൻ പാടില്ല. മനസ്സിലായോ?”
nice waiting next part
കഥ തുടരുമോ ആയിക്ഷയുടെ തിരിച്ചു വരവ് വേണം 🙌 ഇത് വല്ലാത്തൊരു പാർട്ട് ആയിപ്പോയി 😵💫😵💫