“റെഡിയായോ ആയിഷാ? വാ, പോകാം. ട്രെയിനിന് സമയമായി,” സതീഷ് സാർ കാറിന്റെ താക്കോലെടുത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഞാൻ എന്റെ ബാഗുമായി കാറിന്റെ പുറകിലത്തെ സീറ്റിൽ കയറി ഇരുന്നു. ഇന്നലെ ഇതേ സീറ്റിൽ ഞാൻ നഗ്നയായി, അവരിൽ നിന്നും ക്രൂരതകൾ ഏറ്റുവാങ്ങുകയായിരുന്നു എന്നോർത്തപ്പോൾ എനിക്ക് വീണ്ടും വിറയൽ വന്നു. ഹരി സാർ മുന്നിൽ സതീഷ് സാറിന്റെയൊപ്പം കയറി. കാർ ആ വലിയ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി.
യാത്രയിലുടനീളം വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയായിരുന്നു. ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. കാറിന്റെ ഗ്ലാസ്സിലൂടെ ഞാൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ടൗണിലെ തിരക്കുകൾ, ആളുകൾ തങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതവുമായി പോകുന്നു. അവർക്കൊന്നും അറിയില്ല ഈ കാറിലിരിക്കുന്ന ഈ പെൺകുട്ടി കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ദിവസമായി എന്ത് നരകമാണ് അനുഭവിച്ചതെന്ന്. ഈ ലോകത്ത് ഞാൻ എത്രത്തോളം ഒറ്റപ്പെട്ടവളാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
അര മണിക്കൂർ യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം കാർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. തിരക്കേറിയ സ്റ്റേഷൻ. ഞാൻ കാറിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി എന്റെ ബാഗ് എടുത്തു. സതീഷ് സാർ ഗ്ലാസ്സ് താഴ്ത്തി എന്നെ നോക്കി.
“ശരി ആയിഷാ, അപ്പൊ പറഞ്ഞതൊക്കെ ഓർമ്മയുണ്ടല്ലോ? വീട്ടിൽ പോയി നന്നായിട്ട് എൻജോയ് ചെയ്യ്. കോളേജ് തുറക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് വീണ്ടും കാണാം. പിന്നെ, നിന്റെ ആ ശരീരത്തിലെ പാടുകളൊക്കെ വേഗം മാറാൻ വല്ല മരുന്നും പുരട്ടിക്കോ. അടുത്ത തവണ വരുമ്പോൾ എനിക്ക് നിന്നെ നല്ല ഫ്രഷ് ആയിട്ട് കിട്ടണം,” സതീഷ് സാർ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
nice waiting next part
കഥ തുടരുമോ ആയിക്ഷയുടെ തിരിച്ചു വരവ് വേണം 🙌 ഇത് വല്ലാത്തൊരു പാർട്ട് ആയിപ്പോയി 😵💫😵💫