“മനസ്സിലായി സാർ…” എന്റെ വിധി ഞാൻ പൂർണ്ണമായും അംഗീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എനിക്ക് ഇനി ഒരു തിരിച്ചുപോക്കില്ല. ഞാൻ വെറുമൊരു കളിപ്പാട്ടം മാത്രമായി അവർക്ക് മുന്നിൽ തലകുനിച്ചു.
ആ രാത്രി വളരെ നീളമേറിയതായിരുന്നു. ആ വലിയ വീട്ടിലെ ആ മുറിയിൽ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടന്നു. എന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ പേശികളും വേദനകൊണ്ട് കരയുകയായിരുന്നു. നാളെ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഓർത്തപ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു വലിയ കല്ല് വെച്ചതുപോലെ തോന്നി. പപ്പയെയും മമ്മിയെയും ഞാൻ എങ്ങനെ നേരിടും? അവരോട് ഞാൻ എങ്ങനെ ചിരിക്കും? എന്റെ ഫോണിലെ ആ വീഡിയോകളും, എന്റെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയും ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാലുള്ള എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ മാനക്കേട് ഓർത്ത് ഞാൻ രാത്രി മുഴുവൻ കരഞ്ഞു. എന്റെ അഭിമാനവും എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും ആ റബ്ബർ തോട്ടത്തിൽ ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വളരെ നേരത്തെ തന്നെ ഞാൻ ഉണർന്നു. എന്റെ ബാഗ് ഒക്കെ പാക്ക് ചെയ്തു. ഞാൻ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് എന്റെ മുഖം ഒന്ന് കൂടി നോക്കി. ആ പഴയ കുസൃതിയും അഹങ്കാരവും നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോൾ കുഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതിൽ നിറയെ ഭയവും നിസ്സഹായതയും മാത്രമാണ്. ഞാൻ എന്റെ ദുപ്പട്ടയെടുത്ത് കഴുത്ത് നന്നായി മറച്ചു. ആ ലെതർ കോളറിന്റെ പാട് പുറത്തുകാണാതിരിക്കാൻ ഞാൻ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു.
താഴെ എത്തിയപ്പോൾ സതീഷ് സാറും ഹരി സാറും റെഡിയായി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവർ രണ്ട് പേരും സാധാരണ വേഷത്തിലായിരുന്നു. പുറത്ത് നോക്കിയാൽ അവർ മാന്യരായ അധ്യാപകർ. പക്ഷേ അവരുടെ ഉള്ളിലെ മൃഗങ്ങളെ ഞാൻ കണ്ടു കഴിഞ്ഞതാണ്.
nice waiting next part
കഥ തുടരുമോ ആയിക്ഷയുടെ തിരിച്ചു വരവ് വേണം 🙌 ഇത് വല്ലാത്തൊരു പാർട്ട് ആയിപ്പോയി 😵💫😵💫