“തരുൺ… മ്മ്മ്…” ധ്വനിയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ആർദ്രമായ സീൽക്കാരങ്ങൾ വീണ്ടും പുറപ്പെട്ടു. അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ മുടിയിഴകളിൽ കൂടുതൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചു.
അവന്റെ അധരങ്ങൾ അവളുടെ കഴുത്തിന്റെ ഓരോ അണുവിലും പ്രണയം പകർന്നു നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ ഇളം ചൂടുള്ള ചുംബനങ്ങൾ അവളുടെ ഉടലിലാകെ ഒരു പുതിയ ഉണർവ്വ് നൽകി. കുളി കഴിഞ്ഞു വന്ന ആ നൈർമ്മല്യത്തിലേക്ക് അവൻ തന്റെ പരുക്കൻ ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒരു വന്യമായ താളം പകർന്നു.
താൻ പ്രണയിക്കുന്നവന്റെ ശ്വാസവും ചുണ്ടുകളും തന്റെ കഴുത്തിൽ പുളഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ, താൻ അവന്റേത് മാത്രമാണെന്ന ബോധം ധ്വനിയെ കൂടുതൽ തളർത്തി. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ചുവരോട് ചേർന്ന് നിന്ന് കൊണ്ട് അവർ ആ നിമിഷത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ പൂർണ്ണമായും അലിഞ്ഞു ചേർന്നു.
ആ വന്യമായ നിമിഷങ്ങൾക്കിടയിൽ, അവരുടെ ചലനങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. വികാരത്തിന്റെ വേലിയേറ്റത്തിൽ നിന്നും ഒരു നിമിഷം മാറിനിന്ന്, പ്രണയം കത്തുന്ന അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി.
തരുണിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ധ്വനി കണ്ടത് തന്നെത്തന്നെയാണ്—അവളുടെ ഉടലിനോടുള്ള ആസക്തിയെക്കാൾ ഉപരി, അവളെ മുഴുവനായി സ്വന്തമാക്കിയവന്റെ ഒരു വന്യമായ പ്രണയം ആ കണ്ണുകളിൽ ജ്വലിച്ചു നിന്നു. മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ തരുണിന്റെ കവിളിലെ ആ ചെറിയ തഴമ്പും, അവന്റെ തീക്ഷ്ണമായ നോട്ടവും അവളെ കൂടുതൽ തളർത്തി.
ധ്വനിയുടെ കണ്ണുകളാകട്ടെ, ഒരു സമർപ്പണത്തിന്റെ കടലായിരുന്നു. നനവാർന്ന മുടിയിഴകൾക്കിടയിലൂടെ അവൾ അവനെ നോക്കി നിന്നപ്പോൾ, ആ കണ്ണുകളിൽ തളം കെട്ടി നിന്നത് തന്റെ പ്രാണേശ്വരനോടുള്ള അടങ്ങാത്ത അനുരാഗമായിരുന്നു.
