“തരുൺ…” അവൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് പതുക്കെ വിളിച്ചു.
അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പകരം, കണ്ണെടുക്കാതെ അവളെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അവളുടെ ചുവന്ന അധരങ്ങളും, വിയർപ്പിൽ തിളങ്ങുന്ന കഴുത്തും, താൻ സമ്മാനിച്ച സാരിയുടെ ഭംഗിയും ആ കണ്ണുകൾ ഒപ്പിയെടുക്കുകയായിരുന്നു. ആ നോട്ടം അവളുടെ ശരീരത്തെക്കാൾ ആഴത്തിൽ അവളുടെ ആത്മാവിനെ സ്പർശിക്കുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു.
അധരങ്ങൾ കൊണ്ട് കൈമാറിയതിനേക്കാൾ വലിയൊരു പ്രണയം ആ കണ്ണുകൾ കൈമാറി. വാക്കുകൾ മരിച്ചു വീണ ആ നിമിഷത്തിൽ, കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അവർ പരസ്പരം ഉടമ്പടികൾ ചെയ്തു. താരയെന്ന സുഹൃത്തിനപ്പുറം, ലോകത്തിനപ്പുറം, ആ മുറിയിലെ ഇളം വെളിച്ചത്തിൽ അവർ ഇരുവരും മാത്രമായി ചുരുങ്ങി.
ഈ നിശബ്ദമായ നോട്ടം എത്ര നേരം നീണ്ടു നിന്നുവെന്ന് അവർക്കറിയില്ല. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകൾ പറഞ്ഞത് ഒന്നായിരുന്നു—”നീ എന്റേതാണ്, ഇനിയുള്ള എല്ലാ ജന്മങ്ങളിലും.”
ആ കണ്ണുകളിലെ നോട്ടം ഒരു നിശബ്ദമായ യുദ്ധം പോലെയായിരുന്നു. ആ പോരാട്ടത്തിനിടയിൽ എപ്പോഴോ അവളുടെ തോളിൽ നിന്നും സാരിത്തലപ്പ് താഴേക്ക് വഴുതി വീണിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവർക്കിടയിൽ മറകളൊന്നുമില്ല.
ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ ശ്വാസം മുട്ടി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ ആ മുഴുത്ത മാറിടങ്ങൾ, ഓരോ ദീർഘനിശ്വാസത്തിനൊപ്പവും താളാത്മകമായി ഉയർന്നു താഴുന്നത് തരുൺ ഇമവെട്ടാതെ നോക്കിനിന്നു. വികാരത്തിന്റെ വേലിയേറ്റത്തിൽ അവളുടെ ശ്വാസഗതി വേഗത്തിലായിരുന്നു. ആ ഓരോ ഉയർച്ചയിലും താഴ്ചയിലും തന്റെ പ്രണയിനിയുടെ ഉടലിലെ വന്യമായ താളം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
