അവർ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ സമയം പുലർച്ചെ ഒന്നര കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വീട് പൂർണ്ണമായും നിശബ്ദതയിലായിരുന്നു. അകത്തെ മുറിയിൽ നിന്നും ബാലചന്ദ്രന്റെ ഉച്ചത്തിലുള്ള കൂർക്കംവലി വ്യക്തമായി കേൾക്കാം. ഇത്തരം ഐപിഎൽ കളികളിലൊന്നും തനിക്ക് താല്പര്യമില്ലെന്നും, വേണമെങ്കിൽ സന്ധ്യ പൊയ്ക്കൊള്ളാനും പച്ചക്കൊടി കാട്ടിയത് ബാലചന്ദ്രൻ തന്നെയായിരുന്നു.
അവർ വരുമെന്ന് കരുതി കാത്തിരിക്കാതെ തന്റെ പതിവ് മദ്യപാനവും ഭക്ഷണവും കഴിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണിരുന്നു. തന്റെ സാമീപ്യം പോലും ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഭർത്താവിന്റെ ആ കൂർക്കംവലി സന്ധ്യയിൽ ഒരുതരം പുച്ഛവും അതേസമയം ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യബോധവും ഉണ്ടാക്കി.
സന്ധ്യ ഒട്ടും ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അകത്തുകയറി. രാത്രിയിലെ യാത്രയും ആവേശവും അവളെ വല്ലാതെ തളർത്തിയിരുന്നു. ദാഹം സഹിക്കവയ്യാതെ അവൾ നേരെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്ന് ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്നും തണുത്ത വെള്ളം എടുത്തു. സന്ധ്യ വെള്ളം കുടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ അർജുൻ അവൾക്ക് പിന്നാലെ അടുക്കളയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു.
അവൻ ലൈറ്റ് ഒന്നും ഇട്ടില്ല. ഹാളിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം അടുക്കളയിലേക്ക് നേരിയ തോതിൽ അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ സന്ധ്യയുടെ വിയർപ്പിൽ നനഞ്ഞ സാരി അവളുടെ ശരീരത്തോട് ഒട്ടിനിൽക്കുന്നത് അർജുൻ കൗതുകത്തോടെ നോക്കി.
“അമ്മേ… എനിക്കും ദാഹിക്കുന്നു,” അവൻ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു.
സന്ധ്യ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ അർജുന്റെ മുഖം അവളുടെ മുഖത്തിന് തൊട്ടടുത്തായിരുന്നു. സന്ധ്യയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ജഗ്ഗും ഗ്ലാസ്സും വാങ്ങിയ അർജുൻ പതുക്കെ വെള്ളം കുടിച്ചു. ആ സമയത്ത് വളരെ ശാന്തമായി അവൻ തന്റെ ഒരു കൈ സന്ധ്യയുടെ തോളിൽ വെച്ചു. ആ സ്പർശനം യാദൃശ്ചികമാണെന്ന് തോന്നിക്കുമെങ്കിലും അതിൽ ഒരു പുതിയ അവകാശബോധം ഒളിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
