അവന്റെ വലിയ കൈപ്പത്തിക്കുള്ളിൽ സന്ധ്യയുടെ കൈകൾ അലിഞ്ഞുപോയി. അവൻ അവളെ സ്വന്തം ശരീരത്തോട് ചേർത്തുനിർത്തി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. സന്ധ്യയുടെ വശ്യമായ ഉടൽ അർജുന്റെ വശങ്ങളിൽ അമർന്നുരസി. ആ അപ്രതീക്ഷിത സ്പർശനത്തിൽ അവളൊന്ന് വിറച്ചുവെങ്കിലും, മകന്റെ ആ കരുത്തുറ്റ സംരക്ഷണത്തിൽ അവൾക്ക് അപരിചിതമായ ഒരു സുഖം തോന്നി.
ബാലചന്ദ്രന്റെ തണുത്ത സാമീപ്യത്തേക്കാൾ, തന്റെ മകന്റെ ഈ ഊഷ്മളമായ കരുതൽ തന്നെ ഒരു സ്ത്രീയായി പരിഗണിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് സന്ധ്യ ഒരു നിമിഷം ഓർത്തുപോയി. തന്നെ കാണാതിരുന്ന ലോകത്തിന് മുന്നിൽ അർജുൻ തന്നെ ഒരു വിലപ്പെട്ട വസ്തുവായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നത് അവളിൽ ഒരു അസ്തിത്വപരമായ നന്ദി നിറച്ചു.
ഗാലറിയിലെ ഇടുങ്ങിയ സീറ്റുകളിലേക്ക് അവർ എത്തിയപ്പോൾ അർജുന്റെ കൂട്ടുകാരായ കിരണും ജിത്തുവും മനോജും അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അർജുനെ കണ്ടതും അവർ ആവേശത്തോടെ കൈവീശി. എന്നാൽ അവന്റെ തൊട്ടുപിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന സന്ധ്യയെ കണ്ടതും അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ അവിശ്വസനീയമായ ഒരു കൗതുകം വിരിഞ്ഞു.
“ഡാ അർജുനേ… ഇതാരാ? നിന്റെ ചേച്ചിയാണോ?” കിരൺ കണ്ണിറുക്കി കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു.
അർജുൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ സന്ധ്യയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “അല്ലടാ… ഇതെന്റെ അമ്മയാ!” തന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ അമ്മയെ നോക്കി അത്ഭുതപ്പെടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവനിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു അഭിമാനവും ചെറിയൊരു ആവേശവും തോന്നി.
കൂട്ടുകാരുടെ കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതം വിടർന്നു. “അമ്മയോ? സത്യമാണോടാ? ഇത്ര ലുക്കുള്ള ഒരു അമ്മയെ ഞങ്ങൾ ആദ്യമായാ കാണുന്നത്!” ജിത്തുവിന്റെ നോട്ടം സന്ധ്യയുടെ വിരിഞ്ഞ മാറിടത്തിലേക്കും ഒതുങ്ങിയ അരക്കെട്ടിലേക്കും പടരുന്നത് അർജുൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ആ വന്യമായ നോട്ടം അർജുന് വല്ലാത്തൊരു ആവേശം നൽകി. തന്റെ അമ്മ വെറും ഒരു ‘അമ്മ’ മാത്രമല്ല, മറ്റുള്ളവർ കൊതിക്കുന്ന ഒരു സൗന്ദര്യമാണെന്ന സത്യം അവൻ ആ നിമിഷം സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
