കളി തുടങ്ങിയപ്പോൾ സ്റ്റേഡിയം ആർത്തലച്ചു. ഓരോ ഫോറും സിക്സും പോകുമ്പോൾ കാണികൾ ആവേശത്തോടെ സീറ്റുകളിൽ നിന്നും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. ആ ബഹളത്തിനിടയിൽ അർജുന്റെയും സന്ധ്യയുടെയും സീറ്റുകൾക്കിടയിൽ ഒട്ടും അകലമില്ലായിരുന്നു.
അർജുൻ തന്റെ കാലുകൾ വിടർത്തി ഇരുന്നപ്പോൾ അവന്റെ മുട്ടുകൾ സന്ധ്യയുടെ തുടകളിൽ മുട്ടിയുരുമ്മി. മനഃപൂർവമല്ലാത്ത ഒരു സ്പർശനം പോലെ തോന്നിക്കുമെങ്കിലും അർജുൻ അത് മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചില്ല; സന്ധ്യയാകട്ടെ അത് എതിർത്തതുമില്ല.
“അമ്മേ… ചൂടെടുക്കുന്നുണ്ടോ?” അർജുൻ അവളുടെ കാതോരം വന്ന് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു. അവന്റെ ചൂടുള്ള നിശ്വാസം സന്ധ്യയുടെ കഴുത്തിലെ രോമകൂപങ്ങളെ ഉണർത്തി. വർഷങ്ങളായി തന്നെ ആരും ഇത്ര ആർദ്രമായി ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളിൽ ഒരു വിറയൽ പടർത്തി.
“സാരമില്ലടാ… കളി കഴിയാറായല്ലോ,” സന്ധ്യ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു തരം പരിഭ്രമവും അതോടൊപ്പം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു വശ്യതയുമുണ്ടായിരുന്നു. അർജുന്റെ കണ്ണുകളിൽ കാണുന്നത് വെറും പുത്രവാത്സല്യമല്ലെന്ന തോന്നൽ അവളെ വല്ലാതെ ഉലച്ചു.
കളി കഴിഞ്ഞ് അവർ അടുത്തുള്ള ഒരു എസി റെസ്റ്റോറന്റിലേക്ക് നടന്നു. പുറത്തെ അസഹനീയമായ ചൂടിൽ നിന്നും തണുപ്പിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ സന്ധ്യയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. റെസ്റ്റോറന്റിലെ മങ്ങിയ മഞ്ഞ വെളിച്ചം അവിടെ ഒരു സ്വകാര്യ അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു.
അവർ ഒരു കോർണറിലെ ടേബിളിൽ മുഖാമുഖം ഇരുന്നു. അർജുൻ സന്ധ്യയെ തന്നെ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. സന്ധ്യയുടെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ മുത്തുകൾ പോലെ തിളങ്ങി. ആ കാഴ്ച അർജുനിൽ ഒരു പുതിയ ഭാവം നിറച്ചു—തന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്നത് തന്റെ അമ്മയാണെന്നതിലുപരി അതിമനോഹരിയായ ഒരു സ്ത്രീയാണെന്ന ബോധം അവനിൽ പടർന്നു.
