അർജുൻ തന്റെ പുതിയ ബൈക്കിന്റെ കീ വിരലിലിട്ട് കറക്കി ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ മുന്നിൽ നടന്നു. ഇറുകിയ കറുത്ത ടീഷർട്ടും ജീൻസുമായിരുന്നു അവന്റെ വേഷം. ജിമ്മിലെ കഠിനമായ വർക്കൗട്ടിലൂടെ വിരിഞ്ഞ അവന്റെ തോളുകളും ഉറച്ച കൈപ്പത്തികളും ആ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ ഒരു ശില്പം പോലെ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
ഒരു പെർഫെക്റ്റ് മോഡേൺ യുവാവിന്റെ പൗരുഷമായിരുന്നു അവന്. തന്റെ അമ്മയെ ഇത്രയും വലിയൊരു ജനക്കൂട്ടത്തിലേക്ക് ആദ്യമായി കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നതിന്റെ ഒരു ചെറിയ ആവേശം അവന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.
തൊട്ടുപിന്നിലായി ജനത്തിരക്കിനിടയിലൂടെ പാടുപെട്ട് നടക്കുകയായിരുന്നു സന്ധ്യ. ഇളം ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള സാരിയിൽ അവൾ അതിമനോഹരിയായിരുന്നു. വിയർപ്പിൽ നേരിയ രീതിയിൽ കുതിർന്ന സാരിത്തുമ്പ്, വശ്യമായ തന്റെ മാറിടത്തിന് മുകളിലൂടെ അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ ഒതുക്കിപ്പിടിച്ചു.
സ്റ്റേഡിയത്തിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലും സന്ധ്യയുടെ സ്വാഭാവികമായ വെളുത്ത നിറം വല്ലാതെ തിളങ്ങിനിന്നു. തിരക്ക് വർദ്ധിച്ചപ്പോൾ ആളുകൾ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും പരസ്പരം തള്ളാൻ തുടങ്ങി. വീട്ടിലെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒരു ശീലമായി ഒതുങ്ങിപ്പോയ തന്നിലെ സ്ത്രീത്വം, അപരിചിതരുടെ ഈ നോട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ പെട്ടെന്ന് വെളിപ്പെടുന്നത് അവളിൽ ഒരേസമയം പരിഭ്രമവും ഒരു പുതിയ തിരിച്ചറിവും ഉണ്ടാക്കി.
“അമ്മേ… ഇങ്ങോട്ട് ചേർന്ന് നിൽക്ക്. വല്ലാത്ത തള്ളലാ ഇവിടെ,” അർജുൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞ് സന്ധ്യയുടെ മൃദുവായ കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ ഒരു സംരക്ഷണമായിരുന്നു അത്.
